Thriller / Sensacja / Kryminał
Czarna loteria
36,99 zł
36,99
KUP TERAZ

Czarna loteria

brak opinii
Liczba stron: 288
Oprawa miękka
ISBN: 9788327645111
Premiera: 2019-07-08
Tłumaczenie: Monika Krasucka
Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

To miał być banalny zabieg chirurgiczny, ale pacjentka, pielęgniarka miejscowego szpitala, umarła niespodziewanie na stole operacyjnym. O błąd w sztuce lekarskiej zostaje oskarżona anestezjolog Kate Chesne. Wynajęty przez rodzinę zmarłej adwokat, David Ransom, jest całkowicie przekonany o winie Kate. Jednak gdy w tajemniczych okolicznościach ginie kolejna pielęgniarka, David zmienia zdanie. Nagle dociera do niego, że morderca wybiera swoje ofiary spośród pracowników szpitala. David zaczyna stawiać te same pytania, na które rozpaczliwie poszukuje odpowiedzi Kate.

Tess Gerritsen

Jedna z najpoczytniejszych autorek thrillerów na świecie. Zadebiutowała powieścią „Telefon o północy”, a każdy kolejny tytuł przynosił jej coraz większą popularność. Napisała kilkadziesiąt książek, które regularnie pojawiają się na listach bestsellerów w USA i Europie. Jej powieści zostały przetłumaczone na 20 języków i zdobyły wiele prestiżowych nagród.

Dobry Boże, czasem przeszłość powraca, żeby nas zniszczyć.

Doktor Henry Tanaka spoglądał przez okno gabinetu na smagany deszczem parking i zastanawiał się, dlaczego po tylu latach wypłynęła sprawa zgonu jednej z pacjentek. By przyczynić się do jego zguby?

Na dworze zmoknięta pielęgniarka w białym fartuchu przemykała do samochodu. Skrzywił się. Jeszcze jedna, która zapomniała parasola. Dzień, jak to zwykle w Honolulu, wstał jasny i słoneczny. Jednak około trzeciej od strony gór Koolau nadciągnęły chmury, niosąc deszcz, który przeszedł w gwałtowną nawałnicę. Ulicami popłynęły strumienie brudnej wody. I to akurat w chwili, gdy ludzie kończyli pracę i szli do domu.

Henry Tanaka odwrócił się od okna i spojrzał na list. Z daty na stemplu wynikało, że został wysłany przed tygodniem, lecz jak większość korespondencji utonął w stertach medycznych pism oraz katalogów z ofertą firm farmaceutycznych, którymi zawalony był cały gabinet. Gdy tego ranka recepcjonistka dyskretnie mu go podsunęła, przeraził się, spojrzawszy na nazwisko nadawcy: Joseph Kahanu, adwokat.

Niezwłocznie otworzył kopertę. Teraz zaś skulił się w fotelu i kolejny raz odczytał suchą treść:

 

Szanowny panie doktorze!

W imieniu pana Charlesa Deckera, którego mam zaszczyt reprezentować, zwracam się do pana z prośbą o udostępnienie kompletnej dokumentacji medycznej dotyczącej wszelkich zabiegów, jakim została poddana pani Jennifer Brook, która w chwili zgonu przebywała jako pańska pacjentka na oddziale położniczym...

 

Jennifer Brook. Doktor Tanaka miał nadzieję, że zdoła zapomnieć to nazwisko.

Ogarnęło go przemożne znużenie - rodzaj wyczerpania, które spada na człowieka, gdy odkryje, że nie jest w stanie uciec od przeszłości sunącej za nim niczym groźny cień. Próbował wykrzesać z siebie bodaj tyle energii, ile potrzeba, by dowlec się do samochodu i ruszyć do domu. Bezskutecznie. Ogarnięty całkowitym bezwładem woli, siedział nieruchomo przy biurku i wpatrywał się tępo w cztery ściany gabinetu. Swego sanktuarium. Jego zgaszone spojrzenie przesuwało się po oprawionych w ramki dyplomach, certyfikatach, zdjęciach. Wokół wisiały fotki pomarszczonych noworodków oraz ich rozpromienionych rodziców. Ilu dzieciom pomógł przyjść na świat? Dawno temu stracił rachubę.

W końcu przemógł się i wstał z fotela, wyrwany z odrętwienia odgłosem, który dobiegł z sąsiadującej z gabinetem poczekalni: był pewny, że cicho stuknęły drzwi. Zaintrygowany wyjrzał na zewnątrz.

- Peggy? Jeszcze nie wyszłaś?

W poczekalni nie było żywej duszy. Tanaka omiótł spojrzeniem kwiecistą sofę i fotele, stojący obok niski stolik z równo ułożonymi kolorowymi pismami, po czym zatrzymał wzrok na drzwiach prowadzących na szpitalny korytarz. Były otwarte.

Absolutną ciszę opustoszałych pomieszczeń zakłócił stłumiony, metaliczny szczęk. Henry chwilę nasłuchiwał. Dźwięk dobiegał z jednego z gabinetów zabiegowych.

- Peggy? - Wyszedł na korytarz i zajrzał do pierwszego gabinetu. Zapalił światło, lecz nie ujrzał nic prócz lśniącej umywalki z nierdzewnej stali, fotela ginekologicznego i szafki z medykamentami. Przeszedł więc do następnego gabinetu. Tu również wszystko było w porządku.

Przeszedł na drugą stronę korytarza, kierując się w stronę ostatniego z gabinetów. Już miał zapalić światło, gdy nagle znieruchomiał. Instynktownie wyczuł, iż w ciemności czyha na niego śmiertelny wróg.

Przerażony, zaczął ostrożnie wycofywać się na korytarz. Gdy w końcu się odwrócił, by uciec, zrozumiał, że popełnił błąd. Napastnik przyczaił się bowiem za drzwiami.

Ostrze z szybkością błyskawicy przejechało po jego szyi. Henry Tanaka zachwiał się, zatoczył do tyłu i przewrócił na stojak z narzędziami. Gdy próbował wstać, wyczuł, że podłoga jest lepka od krwi. Życie uchodziło z niego przeraźliwie szybko, lecz nawykły do racjonalnego myślenia umysł nie poddawał się bez walki. Lekarz błyskawicznie zdiagnozował swoje obrażenia i chłodno przeanalizował szanse na przeżycie.

Przecięta aorta. W ciągu paru minut nastąpi wykrwawienie. Trzeba natychmiast zatamować krew... Czuł, że już zaczynają drętwieć mu nogi.

Nie zostało mu wiele czasu. Na czworakach podpełzł do szafki, w której trzymano leki i opatrunki. Nikły blask światła odbitego od przeszklonych drzwi był dla jego słabnących zmysłów latarnią morską, ostatnią nadzieją ratunku. Wtem jakiś cień przysłonił światło sączące się do gabinetu z korytarza. Henry domyślił się, że napastnik stanął w drzwiach i na niego patrzy. Mimo to czołgał się dalej. W ostatnim przebłysku świadomości zdołał dźwignąć się na nogi i otworzyć szafkę. Z półek posypały się na niego paczki sterylnej gazy. Macając na oślep, chwycił pierwszą z brzegu, rozdarł opakowanie i, wyszarpnąwszy opatrunek, przycisnął go do szyi.

Pochłonięty tą czynnością, nie widział, jak ostrze zatacza ostateczny śmiercionośny łuk nad jego głową.

Gdy rozpłatało mu kark, próbował krzyczeć, lecz dźwięk, który wydobył się z jego gardła, przypominał ledwie słyszalny szept.

To był jego ostatni oddech. Chwilę później bezwładnie osunął się na podłogę.

 

Charlie Decker leżał nagi w wąskim twardym łóżku. Dławił go zwierzęcy strach.

Za oknem biła krwista łuna neonu: The Victory Hotel. W ostatnim słowie przepaliła się litera t. Pozostałe ułożyły się w napis hoel, który kojarzył mu się ze słowem hole, czyli dziura. The Victory Hole. Miejsce rzeczywiście zasługiwało na to mało pochlebne miano. Tu każda radość i każde zwycięstwo bezpowrotnie ginęło w czarnej otchłani.

Zamknął oczy, lecz neon nadał płonął, zupełnie jakby zdołał wcisnąć się ukradkiem pod jego powieki. Odwrócił się więc plecami do okna i zakrył głowę poduszką. Otoczył go duszący, obmierzły zapach brudnej pościeli, więc natychmiast cisnął ją w kąt. Ciężko dźwignął się z legowiska i podszedł do okna, by wyjrzeć na ulicę. Długowłosa blondyna w mini dobijała targu z klientem w chevrolecie. Gdzieś niedaleko co chwila wybuchały gromkie śmiechy, mieszając się z melodią piosenki: "To już nieważne''. W ciemnym zaułku unosił się fetor gnijących śmieci zmieszany ze słodkim aromatem kwitnących krzewów: charakterystyczny zapach bocznej uliczki raju. Zebrało mu się na wymioty. Było zbyt gorąco, by zamknąć okno, zbyt gorąco, by spać, a nawet by oddychać.

Powlókł się do stolika i zapalił lampkę. Z pierwszej strony gazety krzyczał wciąż ten sam tytuł: "Lekarz z Honolulu zaszlachtowany we własnym gabinecie''.

Strużka potu spłynęła mu po piersi. Gwałtownym ruchem zrzucił gazetę na podłogę. Potem usiadł i chwycił się za głowę.

W oddali wybrzmiały ostatnie akordy melodii; następna piosenka zaczęła się od głośnego jazgotu gitar i huku perkusji. Wokalista wykrzyczał: "Tak bardzo tego pragnę, oh yeah, baby, tak bardzo, bardzo...''.

Charlie wolno uniósł głowę i spojrzał na zdjęcie Jenny. Uśmiechała się jak zwykle. Ona zawsze była uśmiechnięta. Dotknął fotografii, próbując przypomnieć sobie kształt i ciepło jej twarzy; nieubłagany czas zatarł część wspomnień.

Sięgnął po notatnik, otworzył go na czystej stronie i zaczął pisać.

 

Oto co od nich usłyszałem:

"Potrzeba czasu...

Czas leczy rany, pozwala zapomnieć''.

Oto co im odpowiedziałem:

"Uzdrowienie nie polega na zapominaniu

Lecz na pamięci

O tobie.

O zapachu morza na twojej skórze;

O odciśniętych na piasku śladach twoich drobnych

pięknych stóp.

Pamięć jest bezkresna.

Leżysz więc, teraz i na zawsze, na brzegu morza.

Otwierasz oczy. Dotykasz mnie.

Słońce przepływa przez twoje palce.

I czuję się uleczony.

Czuję się uleczony''.

 

***

 

Doktor Kate Chesne pewną ręką wstrzyknęła pacjentce dwieście miligramów pentothalu. Obserwując uważnie powolną wędrówkę słupka jasnożółtego płynu, który tłoczyła przez plastikową rurkę i wenflon wprost do żyły, powiedziała półgłosem:

- Ellen, za chwilę zrobisz się senna. Zamknij oczy. I spokojnie odpłyń.

- Na razie nic nie czuję.

- Jeszcze moment. - Kate lekko uścisnęła ramię kobiety. Wiedziała, że wystarczy drobny gest, by pacjent poczuł się bezpieczniej. Czasem wystarczy dotyk. Albo dobre słowo wypowiedziane ciepłym głosem. - Wyobraź sobie, że unosisz się na wodzie -

szepnęła. - Pomyśl o błękitnym niebie i obłokach...

Ellen odpowiedziała leniwym uśmiechem. Ostre światło lamp bezlitośnie demaskowało wszystkie niedoskonałości i znamiona na jej skórze. Na stole operacyjnym nikt nie wygląda atrakcyjnie. Piękna Ellen O'Brien nie była tu wyjątkiem.

- Śmieszne - mruknęła - ale wcale się nie boję.

- Słusznie, nie ma czego. Jesteś w dobrych rękach. Bo moich - zapewniła ją żartobliwie Kate.

- Przecież wiem. - Ellen wyciągnęła do niej dłoń. Ich palce ma moment się splotły.

Wahadłowe drzwi otworzyły się i do sali wszedł doktor Guy Santini, chirurg o posturze niedźwiedzia, który w kwiecistym czepeczku na głowie prezentował się dość groteskowo.

- Jak sytuacja, Kate? - zapytał.

- Właśnie podaję pentothal.

- Ellen, jesteś jeszcze z nami? - zagadnął i, podszedłszy do stołu, wziął kobietę za rękę.

- Na dobre i na złe - odparła. - Ale nie ukrywam, że wolałabym być w Filadelfii.

- Będziesz, będziesz. Ale na pewno bez woreczka żółciowego - odparł.

- No sama nie wiem... Nawet go już polubiłam. -

Powieki zaczęły jej opadać. - Guy, pamiętaj, co mi obiecałeś! - mruknęła. - Żadnej blizny!

- Naprawdę ci to obiecałem?

- Naprawdę!

- Widzisz! Mówiłem ci! - Chirurg mruknął porozumiewawczo do Kate. - Nie ma gorszych pacjentek niż pielęgniarki. Te to mają wymagania!

- Niech pan lepiej uważa, doktorze! - ostrzegła jedna z instrumentariuszek. - Prędzej czy później pan też trafi na stół. A wtedy my się panem zajmiemy!

- Już się boję!

Kate spostrzegła, że Ellen wreszcie zasnęła. Dla pewności zawołała ją po imieniu i dotknęła jej przymkniętych powiek. Ellen nie reagowała.

- Odpłynęła.

- Katie, moje ty kochanie - westchnął Santini z uznaniem. - Robisz naprawdę świetną robotę

jak na...

- Babę? Jasne! Wiem!

- Dobra, idę się myć i jedziemy z tym koksem! - zarządził. - A jak wyniki badań? Dobre?

- Jeśli chodzi o krew, to idealne.

- A EKG?

- W normie. Zrobiłam je wczoraj wieczorem.

Lekarz zatrzymał się w progu i zasalutował.

- Kiedy jesteś obok, człowiek czuje się zwolniony z obowiązku myślenia. Aha, byłbym zapomniał. Drogie panie - zwrócił się do instrumentariuszek -

słowo ostrzeżenia. Nasz stażysta to mańkut.

- A chociaż przystojny? - zapytała jedna z nich.

- Piękny jak marzenie, Cindy! - rzucił, puszczając do niej oko. - Powiem mu, że pytałaś - dodał, znikając w drzwiach.

- Ja nie wiem, jak ta żona z nim wytrzymuje?! - Cindy wzniosła oczy do nieba.

Przez następne dziesięć minut wszystko toczyło się zgodnie z ustalonym trybem. Kate z wprawą wykonywała rutynowe czynności. Wprowadziła do tchawicy rurkę intubacyjną i podłączyła ją do respiratora. Następnie wyregulowała przepływ tlenu i dobrała odpowiednie proporcje środka znieczulającego i podtlenku azotu. Od tej chwili życie Ellen spoczywało w jej rękach, dlatego wszystko sprawdzała po dwa, a nawet trzy razy. Mówi się, że praca anestezjologa to dziewięćdziesiąt dziewięć procent nudy i jeden procent horroru - właśnie przed tym jednym procentem starała się zabezpieczyć. Była aż nadto świadoma, że gdy pojawiają się komplikacje, nie ma czasu na wahanie. Decyzja musi być natychmiastowa.

Dziś czuła się wyjątkowo spokojna. Operacja nie była skomplikowana, więc zakładała, że wszystko pójdzie gładko. Ellen ma raptem czterdzieści jeden lat. I poza kamieniami w woreczku stanowi okaz zdrowia.

Guy Santini wrócił do sali, trzymając w górze wyszorowane ręce. Tuż za nim kroczył "piękny jak marzenie'' leworęczny stażysta, który w butach na grubej podeszwie osiągał imponujący wzrost stu sześćdziesięciu pięciu centymetrów. Obaj poddali

się rytuałowi wkładania sterylnych fartuchów i rękawiczek, któremu towarzyszyło charakterystyczne strzelanie lateksu.

Gdy byli gotowi, zespół ustawił się wokół stołu. Kate popatrzyła po osłoniętych maskami twarzach. Poza stażystą wszyscy świetnie się znali. Pierwsza stała Ann Richter, instrumentariuszka, tak zwana "krążąca''. Zawsze skupiona, zawsze schludna i kompetentna, nigdy nie traciła zimnej krwi. Niech no tylko ktoś rzucił podczas operacji jakiś dowcip, od razu spotykał się z jej karcącym spojrzeniem.

Obok niej stał Guy Santini, który na bloku operacyjnym czuł się jak u siebie w domu. Jowialny i przyjaźnie nastawiony do świata, wyglądał na ciężkiego i niezdarnego. Patrząc na jego zwalistą sylwetkę, trudno było uwierzyć, że jest pierwszorzędnym chirurgiem. Jednak gdy brał do ręki skalpel, czynił cuda.

Miejsce po przeciwnej stronie stołu zajął mocno zafrasowany stażysta, który miał pecha urodzić się mańkutem. I wreszcie Cindy, instrumentariuszka, ciemnooka nimfa zawsze skora do śmiechu. I zawsze w pełnym makijażu. Tym razem pomalowała oczy nowym jaskrawym cieniem o nazwie "orientalny malachit'', który mienił się jak łuska tropikalnej rybki.

- Fajny kolor - pochwalił Guy, wyciągając rękę po skalpel.

- Dzięki, doktorze - odparła, podając mu narzędzie.

- Podoba mi się o wiele bardziej niż poprzedni. Jak on się nazywał? Hiszpański muł?

- Mech, doktorze!

- Wszystko jedno. Nie uważasz, kolego, że odcień jest naprawdę niezwykły? - zagadnął stażystę, który na wszelki wypadek nie zabierał głosu. - Kojarzy mi się z moim ulubionym kolorem. Zaraz, jak on się nazywa? A, już wiem. "Proszek do szorowania''.

Stażysta zachichotał, a Cindy posłała mu gniewne spojrzenie. Biedak nie wiedział, że właśnie pogrzebał swoją jedyną szansę, by zostać kochankiem roku.

Guy wykonał pierwsze cięcie. Gdy na skórze pojawiła się szkarłatna linia, stażysta natychmiast usunął krew wacikiem. Ruchy obu chirurgów były idealnie zsynchronizowane. Rozumieli się bez słów.

Kate obserwowała ich ze swego miejsca u szczytu stołu. Siedziała tuż obok głowy Ellen i wsłuchiwała się w rytm pracy jej serca. Nie działo się

nic niepokojącego. Właśnie w takich warunkach lubiła pracować najbardziej - gdy miała pewność, że

wszystko jest pod kontrolą. Pośród zimnego lśnienia

chirurgicznej stali czuła się jak w domu, a szum

wentylacji i rytmiczne pikanie kardiomonitora były

dla niej odprężającym muzycznym tłem spektaklu rozgrywającego się na operacyjnym stole.

Guy wykonał głębsze cięcie.

- Kate, mięśnie są za bardzo napięte. Ciężko będzie je rozchylić - uprzedził Guy.

- Zobaczę, co się da zrobić. - Odwróciła się do szafki z lekarstwami i otworzyła szufladkę z napisem "scolina''. Był to lek podawany dożylnie i powodujący zwiotczenie mięśni, dzięki czemu chirurg mógł łatwiej dostać się do jamy brzusznej.

Zerknęła na zawartość szuflady i ze zdziwieniem zmarszczyła czoło.

- Ann? Mam tylko jedną fiolkę scoliny. Przyniesiesz mi więcej?

- Dziwne - odezwała się Cindy. - Wczoraj po południu uzupełniałam zapasy.

- Możliwe, ale została tylko jedna fiolka. - Kate wciągnęła do strzykawki pięć centymetrów sześciennych przezroczystego płynu i zrobiła Ellen zastrzyk. Lek zaczynał działać mniej więcej po minucie.

Tymczasem Guy przeciął warstwę tłuszczu i przymierzał się do nacięcia tkanki mięśniowej.

- Mięśnie nadal twarde - rzucił.

Kate zerknęła na ścienny zegar.

- Minęły trzy minuty. Powinno już zadziałać.

- Ale nie działa.

- Dobra, podam jeszcze trochę. - Wyciągnęła z fiolki kolejne trzy centymetry i wstrzyknęła do żyły. - Ann, zaraz będę potrzebowała nowej fiolki. Zostało mi tylko... - Urwała, słysząc przenikliwy pisk kardiomonitora. Gwałtownie podniosła głowę. Jedno spojrzenie na ekran wystarczyło, by skoczyła na równe nogi.

Serce Ellen O'Brien przestało bić.

W ułamku sekundy w sali zawrzało jak w ulu. Padały nerwowe komendy, tace i szafki z narzędziami z hukiem odjechały na bok. Stażysta wgramolił się na stołeczek i napierał całym ciężarem ciała na klatkę piersiową Ellen.

Na oczach zdruzgotanej Kate spełniał się koszmarny sen każdego anestezjologa. Nieszczęsny jeden procent horroru stał się faktem.

Bez wątpienia była to najgorsza chwila w jej życiu. Walczyła ze sobą, by nie ulec ogólnej panice. Nie tracąc trzeźwości umysłu, wstrzykiwała Ellen kolejne fiolki adrenaliny. Najpierw dożylnie, później prosto w serce. Tracę ją, powtarzała w myślach. Dobry Boże, ja naprawdę ją tracę. W pewnej chwili spostrzegła

na kardiomonitorze gwałtowne migotanie linii. Jak sygnał S.O.S. wysyłany przez gasnące życie.

- Defibrylator! - zawołała do Ann stojącej obok urządzenia. - Dwieście dżuli!

Ann nawet nie drgnęła. Jej twarz miała barwę alabastru.

- Ann?! - krzyknęła Kate. - Dwieście dżuli!

Mimo niewielkiej objętości powieści, to właśnie fabuła oraz sposób prowadzenia akcji sprawia, że od książki nie można się oderwać. Wyobraźnia wciąż podpowiada nam nowe rozwiązania tej kryminalnej zagadki, wszystkie one jednak okazują się ślepą uliczką. Kiedy jednak zaczynamy czuć się bezpiecznie, prawda uderza nas ze zdwojoną mocą, a my będziemy mieć szczęście, jeśli uda nam się ujść z życiem…

Powieść ta to romans kryminalny, do przeczytania w jedno lub dwa wakacyjne popołudnia. Fabuła przedstawiona jest ciekawa, a tropy mylące. Główni bohaterzy wzbudzają sympatie i od początku im kibicujemy. Jak najbardziej mogę polecić nie tylko fanom Gerritsen.

Podczas lektury momentami miałam wrażenie, że nie wszystkie wątki całkowicie do siebie pasują. Były to jednak niewielkie potknięcia, które nie miały większego wpływu na powieść jako całość. „Czarna loteria” to bardzo przyjemna i lekka, pomimo morderstw, lektura. Tess Gerritsen z pewnością wie, jak przyciągnąć czytelnika i sprawić, by nie chciał odkładać książki przed poznaniem zakończenia. Tak, jak już wcześniej wspominałam, być może nieco mniejsza ilość wątku romansowego i lepsze zakończenie mogłyby pomóc tej powieści. Niemniej jednak uważam swoje pierwsze spotkanie z autorką za udane i z pewnością sięgnę po inne napisane przez nią pozycje.

Książkę czyta się jednym tchem. Nie jest obszerna, więc raczej powinniście uporać się z nią w ciągu jednego dnia. Akcja nie zwalnia ani na moment, a w pewnym momencie zaczyna się roić od trupów. Kto i dlaczego pozbywa się kolejnych osób? Ja Wam tego nie powiem, musicie sami poznać rozwiązanie tej zagadki. Co prawda dość szybko zorientowałam się, o co chodzi, ale nie czuję się z tego powodu rozczarowana.
 
Myślę, że ta książka może stanowić wstęp do twórczości Tess Gerritsen. Nie jest długa, nie ma tu zbędnych opisów, autorka wie, na co położyć nacisk, żeby zaintrygować czytelnika. A przy okazji sprawić, że przez pewien czas będzie bał się chodzić do lekarza.
 
Sięgając po tę książkę, miejcie na uwadze to, co napisałam na początku, że pojawia się tutaj wątek romansowy. Dość mocno rozwinięty. Jeśli przeszkadza Wam to w thrillerach, to lepiej poszukajcie czegoś innego do czytania. Jeżeli nie macie nic przeciwko - to powieść dla Was.

 Muszę przyznać,że polubiłam styl tej autorki i z pewnością będę sięgać po jej kolejne powieści.
Powieść ma wiele plusów, fabuła, klimat, bohaterowie, atmosfera, pozycja podbiła moke serce, a finał zaskakuje.

Zaskakujący finał i wartka akcja. Autorka rzuca wiele tropów, ale większość z nich jest tam tylko po to, aby zmylić czytelnika. Lekka i przyjemna lektura idealna na wieczorny relaks. Jeśli jeszcze nie znacie twórczości Gerritsen to śmiało możecie zacząć od Czarnej Loterii.

Podsumowując, przy "Czarnej loterii" warto się zatrzymać, ponieważ to książka przy której czas zwalnia na moment. Dobrze napisana, pomysłowa oraz zaskakująca zapewnia sporo dobrej zabawy. Nie musicie lubić gatunku, by zdecydować się na powieść: jest w tutaj równie dużo pościgu za nieuchwytnym mordercą co obyczajowych problemów. Dlatego na leniwe popołudnie to jedna z najlepszych propozycji.

Mamy tu całkiem dobrze napisany kryminał, z mniejszą już ilością romansu. Właściwie ten wątek romantyczny nawet mi nie przeszkadzał, chociaż naprawdę nie lubię kryminałów z owym wątkiem.

Mamy tutaj historię Kate, która zostaje oskarżona o zabójstwo koleżanki. I tutaj zaczyna się cała historia, ponieważ Kate się nie poddaje twierdząc, że jest niewinna. Wraz z adwokatem, który jest jej oskarżycielem, postanawiają zagadkę rozwiązać. I wiecie co, kurcze dobre to było. Nie spodziewałam się ani motywu, nie wiedziałam, kto jest morderca. Ba! Tess udało się mnie parę razy zmylić

Napisz swoją opinię i oceń książkę

Przedstaw się



Twoja ocena


WYŚLIJ