Thriller / Sensacja / Kryminał
W ułamku sekundy
38,99 zł
38,99
KUP TERAZ

W ułamku sekundy

2 opinie
Liczba stron: 448
Oprawa miękka
ISBN: 9788327637574
Premiera: 2018-10-03
Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Nazwali go Kolekcjonerem. Traktował ofiary jak cenne okazy, a potem zabijał je w niewyobrażalnie okrutny sposób.
Agentka specjalna Maggie O’Dell przez dwa lata śledzi każdy jego krok, ale on bawi się z nią w kotka i myszkę. Udaje jej się go schwytać, jednak Albert Stucky ucieka z więzienia i wciąga ją do kolejnej rundy przerażającej gry.
Maggie poluje na psychopatę, próbuje wejść w jego skórę, poznać jego myśli i uczucia, ale on wciąż wyprzedza ją o ułamek sekundy.
Czy schwytanie Stucky’ego stanie się jej obsesją? Czy jemu uda się obudzić najciemniejszą stronę jej natury?

Alex Kava

Pochodząca z Silver Creek w Nebrasce Alex Kava, a właściwie Sharon Kava, to uznana autorka thrillerów psychologicznych. Wiele z jej książek gościło na listach bestsellerów. Zaczęła pisać bardzo wcześnie, jednak jedynie brat rozumiał i podzielał jej fascynację literaturą. Rodzice nie tylko jej nie wspierali, wręcz próbowali zniechęcić do czytania książek. Nie wierzyli, że ktokolwiek jest w stanie utrzymać się z pisania. Po ukończeniu college’u w 1982 Alex założyła firmę graficzną specjalizującą się we współpracy z sektorem reklamowym. Następnie od 1992 pracowała w swej dawnej szkole jako szefowa PR. Jednak po czterech latach zrezygnowała z tej posady i poświęciła się wyłącznie karierze literackiej. Jej powieści szybko zyskały uznanie. Są podbudowane rzetelną wiedzą psychologiczną, a także znajomością procedur policyjnych, co dodaje im wiarogodności. Chociaż są fikcją literacką, często impulsem do ich napisania stały się prawdziwe zbrodnie. Opierając się na konkretnych zdarzeniach, Kava konstruuje prawdopodobne rozwinięcia rzeczywistych, dotąd niewyjaśnionych wątków danego śledztwa. Słusznie uważa, że taka metoda pisarska pomaga jej uzyskać rys autentyzmu, tak bardzo ceniony przez czytelników. Nieważne, o jak okrutnych, podszytych szaleństwem zbrodniach czytamy. Jeżeli uwierzymy autorce, pozwolimy się wciągnąć w jej mroczny świat. Razem z nią próbujemy odpowiedzieć na pytanie, czy zło jest nieodłączną cechą ludzkiej natury i dlaczego niektórzy z nas tak łatwo przekraczają granicę, za którą rozpościera się mrok.

Alex Kava nadal mieszka w Nebrasce. Udziela się w wielu stowarzyszeniach literackich, zwłaszcza tych zrzeszających twórców thrillerów. Jest członkiem Mistery Writers of America oraz Sisters In Crime – która zrzesza wyłącznie kobiety. Ma dwa psy.


Więzienie stanowe North Dade
Miami, Floryda
Halloween, piątek, 31 października

Del Macomb otarł pot z czoła. Sztywny materiał munduru przykleił mu się do pleców, a dopiero dochodziła dziewiąta rano. Jak to możliwe, żeby w październiku było tak parno i wilgotno?
Del dorastał w Minnesocie na północ od Hope. W jego rodzinnych stronach na jeziorze Silver Lake właśnie o tej porze zaczynał się tworzyć lód, a pastor Macomb, ojciec Dela, pisał kazania, patrząc na odlatujące dzikie gęsi.
Znów otarł z czoła mokre strużki. Rozmyślając o ojcu, przypomniał sobie, że powinien się ostrzyc. Co za bzdury przychodzą mu do głowy? Jakby tego było mało, nagle zatęsknił za domem.
- Co za pieprzniętego gnoja podwozimy dziś naszym wózkiem?
Wyrwany z zadumy Del wzdrygnął się, a zaraz potem skrzywił. Prostacki język jego partnera, Benny'ego Zeeksa, zawsze go drażnił. Zerknął na barczystą postać byłego żołnierza piechoty morskiej, by sprawdzić, czy ten zauważył jego reakcję. Nie miał ochoty wysłuchiwać kolejnego wykładu o maminsynkach i prawdziwych facetach, choć z drugiej strony mógł się sporo od Benny'ego nauczyć.
- Powiedzieli, że nazywa się Stucky. - Nie wiedział, czy Benny go usłyszał, bo wyraźnie był czymś zaaferowany.
Benny Zeeks stał się żywą legendą więzienia stanowego North Dade nie tylko dlatego, że pracował tu już dwadzieścia pięć lat. Sam staż jeszcze o niczym nie świadczył. Podziw wzbudzało jednak to, że większość czasu spędził przy celach śmierci, a nawet w skrzydle X. Del widział jego blizny, pamiątki po wygranych bójkach z lokatorami skrzydła X, którzy próbowali uniknąć zamknięcia w ciasnych jak trumna jednoosobowych celach.
Patrzył, jak Benny niedbale podciąga rękawy na żylastych rękach, przy okazji obnażając jedną z legendarnych blizn. Krzyżowała się z tatuażem, polinezyjską tancerką, która zyskała w North Dade czerwoną krechę na brzuchu, jakby była przecięta na pół. Benny potrafił ją roztańczyć, zginając rękę i wprawiając przedramię w powolne seksowne kołysanie, podczas gdy górna część ręki zastygała nieruchomo. Tatuaż fascynował Dela, zarazem intrygował i odpychał.
Teraz jego partner powoli, ostrożnie wspinał się po wąskich stopniach prowadzących do kabiny, by zająć miejsce pasażera w opancerzonej furgonetce. Ruszał się wolniej niż zwykle, co było oczywistym znakiem, że miał następnego kaca. Del wskoczył za kierownicę, zapiął pas i po raz kolejny udawał, że niczego nie widzi.
- Co to za sukinkot? - spytał Benny, odkręcając termos krótkimi spiczastymi palcami i łapczywie dobierając się do kawy.
Del chciał mu powiedzieć, że kofeina tylko zwiększy jego problem, ale cztery tygodnie w nowej pracy zupełnie wystarczyły, by przekonać się, że Benny'emu Zeeksowi nie mówi się takich rzeczy.
- Mamy dzisiaj zmianę Brice'a i Webbera.
- A czemu, do cholery?
- Webber złapał grypę, a Brice złamał rękę.
- Jak się, kurwa, łamie ręce?
- Słyszałem tylko, że ją złamał, ale nie wiem jak. Pomyślałem, że masz dość naszej zwykłej rutyny, tej samej trasy każdego dnia. No i te korki w drodze do sądu. Dziś będzie inaczej.
- Taa, dobra, dosyć tej papierkowej roboty. - Benny wiercił się niespokojnie, jakby przeczuwał jakieś kłopoty wynikłe ze zmiany codziennego toku zajęć. - A skoro to rundka Brice'a i Webbera, to znaczy, że dupek jedzie do Glades, co? Biorą go pod ścisłą opiekę do pieprzonej rozprawy. No to musi być z niego nie lada skurwiel, jak nie chcą go trzymać w naszym pieprzonym areszcie.
- Nazywa się Albert Stucky, tak mówił Hector. Podobno nie jest wcale taki zły, nawet inteligentny i sympatyczny. Miał się zgodzić z tym, że Jezus Chrystus go zbawi.
Del czuł, że Benny patrzy na niego spode łba. Przekręcił kluczyk, furgonetka drgnęła, zadudniła, a on uzbrajał się przeciw cynizmowi Benny'ego. Włączył klimatyzator, który uderzył w nich gorącym powietrzem. Benny wyciągnął rękę i wyłączył go.
- Niech najpierw silnik trochę popracuje. Nie będzie nam tu walić cholernym tropikiem prosto w gębę.
Del poczuł, że jego twarz robi się czerwona. Nie był pewny, czy kiedykolwiek uda mu się zdobyć szacunek partnera. Zignorował gotującą się w nim złość i opuścił szybę. Wyjął książkę wozu i zanotował stan licznika i benzyny, żeby uspokoić się przy rutynowych czynnościach.
- Chwila - odezwał się Benny. - Albert Stucky, mówisz? Czytałem o nim w "Miami Herald''. Federalsi przezwali go Kolekcjoner.
- Federalsi?
- Taa, FBI. Jezu, mały, czy ty nic nie przyswajasz?
Tym razem Dela parzyły nawet uszy. Odwrócił głowę i udał, że sprawdza coś w bocznym lusterku.
- Ten Stucky - ciągnął Benny - poszlachtował trzy czy cztery kobitki, i nie tylko tu, na Florydzie. Zasrany z niego skurwysyn. Jeżeli zdaje mu się, że znalazł Jezusa Chrystusa, założę się, że chce ratować swój pieprzony tyłek przed Starym Elektrykiem.
- Ludzie się zmieniają. Nie wierzysz, że człowiek może się zmienić? - Del zerknął na Benny'ego, który miał brwi ozdobione kropelkami potu i patrzył przekrwionymi oczami.
- Jezu, chłoptysiu. Założę się, że wciąż wierzysz w Świętego Mikołaja. - Benny potrząsnął głową. - Tego gościa wysyła się do Glades, do więzienia o zaostrzonym rygorze, bo ma tam bezpiecznie doczekać rozprawy, a potem dostać swoje wolty, a nie dlatego, że znalazł pieprzonego Jezusa Chrystusa.
Benny odwrócił wzrok, patrząc za okno i popijając kawę. Nie zauważył, że Del skrzywił się po raz wtóry. Nie mógł inaczej. Ta nagła reakcja, nieunikniona jak podrapanie swędzącego miejsca, była efektem dwudziestu dwu lat spędzonych z ojcem kaznodzieją. Czysty, podświadomy odruch.
Del wsunął książkę wozu do bocznej kieszeni i wrzucił pierwszy bieg. W bocznym lusterku widział betonowe więzienie. Słońce waliło na plac, gdzie kilkunastu więźniów spacerowało w kółko, dzieląc się papierosami i jakoś znosząc ten skwar. Jak mogło sprawiać im to przyjemność, skoro nie było tam cienia? Del dołączył tę uwagę do swojej listy, na której umieszczał przypadki niewłaściwego traktowania więźniów. Kiedy pracował w Minnesocie, był z niego całkiem waleczny aktywista zabiegający o reformy w więziennictwie. Ostatnio za bardzo zajęła go przeprowadzka i nowa praca, ale kontynuował tę listę z nadzieją, że wykorzysta ją, kiedy czas na to pozwoli. Krok po kroku dotarł w swoim rozumowaniu do bardzo kontrowersyjnych pomysłów, na przykład takich jak postulat likwidacji skrzydła X.
Kiedy zbliżyli się do ostatniej bramki, zerknął we wsteczne lusterko. O mało nie podskoczył, bo więzień patrzył prosto na niego. Przez grubą szybę Del widział tylko świdrujące czarne oczy, które przyglądały mu się w lusterku.
Rozpoznał coś w tym wzroku i poczuł ucisk w żołądku. Widział takie spojrzenie przed laty. Był wtedy jeszcze chłopcem i towarzyszył ojcu w wyjeździe. Spotkali się wtedy ze skazanym, którego ojciec Dela poznał podczas jednej z duszpasterskich wizyt w więzieniu. Teraz więzień wyznał wszystkie przerażające, niewyobrażalne rzeczy, które zrobił swojej rodzinie - żonie, piątce dzieci, a nawet psu - zanim ich zamordował.
Dla chłopca było to traumatyczne przeżycie, ale jeszcze gorsza była przyjemność, jaką więzień wyraźnie czerpał z relacjonowania każdego szczegółu i sprawdzania, jakie wrażenie robi to na dziesięciolatku. Teraz Del ujrzał to samo spojrzenie w oczach mężczyzny, który siedział z tyłu opancerzonej furgonetki. Po raz pierwszy od dwunastu lat miał wrażenie, że patrzy prosto w oczy samemu złu.
Odwrócił się, unikając pokusy, żeby znowu zerknąć w lusterko. Wyjechał za ostatnią bramkę na autostradę. Nareszcie mógł się zrelaksować. Lubił prowadzić. Miał wtedy czas podumać o tym i owym. Kiedy skręcił w lewo, zatopiony w myślach Benny nagle się zdenerwował.
- Do cholery, I-95 jest w drugą stronę.
- Wybrałem skrót. Droga 45 nie jest tak zapchana, przyjemniej się nią jedzie.
- Pieprzę taką przyjemność.
- Zyskamy pół godziny. Dostarczymy więźnia i będziemy mieli czas na lunch.
Wiedział, że partnerowi spodoba się taka propozycja, miał nawet nadzieję, że zrobi na nim wrażenie. Nie mylił się. Benny przestał się rzucać i nalał sobie kolejną porcję kawy. Del wyciągnął rękę i nacisnął guzik klimatyzatora. Tym razem kabinę zaczęło wypełniać chłodne powietrze. Benny wynagrodził partnera rzadkim uśmiechem. Dela ogarnął miły spokój. Nareszcie zrobił coś dobrze.
Po trzydziestu minutach jazdy mieli już za sobą korki Miami, kiedy z tyłu wozu rozległo się jakieś walenie. Najpierw Del pomyślał, że zgubili tłumik, ale walenie nie ustawało. Dobywało się z wnętrza furgonetki, a nie spod spodu.
Benny uderzył pięścią w metalową przegrodę, która oddzielała dwie części samochodu.
- Zamknij się, kurwa! - Wykręcił się, żeby spojrzeć przez małe prostokątne okienko. - Nic nie widzę, cholera.
Hałas nieustannie rósł, przesyłał wibracje pod przednie siedzenia. Del miał wrażenie, jakby ktoś walił w metalowe ściany wozu kijem baseballowym. Za każdym uderzeniem Benny zataczał się i chwytał za głowę. Del spojrzał na niego i zobaczył, że polinezyjska tancerka porusza biodrami, gdy Benny trzaska pięścią w przegrodę.
- Hej, spokój tam! - krzyknął Del, dodając swój głos do ogłuszającego hałasu, od którego dudniło mu w głowie.
Więzień najwyraźniej nie był dobrze skrępowany i całym ciałem tłukł w ściany furgonetki. Znaczyło to, że jeśli nawet nie zwariują do końca podróży, facet może sobie zrobić krzywdę. Del nie miał ochoty odpowiadać za uszkodzenie więźnia podczas transportu. Zwolnił, zjechał na pobocze dwupasmowej autostrady i zatrzymał się.
- Co ty, cholera, robisz? - wkurzył się Benny.
- Trzeba go powstrzymać, bo się poharata. Musieli go źle skrępować.
- Czemu mieliby go krępować? Przecież znalazł Jezusa Chrystusa.
Del tylko potrząsnął głową. Wyskakując z szoferki, pomyślał, że nie ma pojęcia, co zrobić z więźniem, który uwolnił rękę albo nogę ze skórzanych pasów.
- Czekaj no, mały! - krzyknął za nim Benny, gramoląc się ze swojego miejsca. - Ja się zajmę tą kanalią.
Obejście samochodu zajęło Benny'emu chwilę za długo. Kiedy wreszcie doszedł na miejsce, Del zauważył, że tak jak przed wyruszeniem w drogę, chwiał się na nogach.
- Jesteś jeszcze pijany!
- Jak diabli.
Del zajrzał do szoferki i wyciągnął termos, nie pozwalając Benny'emu go przechwycić. Odkręcił zakrętkę. Pociągnął nosem i stwierdził, że kawa jest zakrapiana alkoholem.
- Ty skurwysynu! - krzyknął Del równie zdumiony swoimi słowami jak Benny. Nie przeprosił, tylko z całej siły rzucił termosem w pobliski płot.
- Niech cię szlag! To mój jedyny termos, mały. - Zdawało się, że Benny ruszy do zarośniętego rowu, żeby pozbierać szczątki termosu. Odwrócił się jednak i podszedł do tylnych drzwi samochodu.
- Załatwmy tego popieprzeńca.
W środku wciąż ktoś szaleńczo walił w stalową budę, aż wóz bujał się na boki.
- Myślisz, że dasz radę? - spytał Del, pozwalając sobie na sarkastyczną uwagę, bo czuł się oszukany i zły.
- Tak, do diabła. Ciągnąłeś matkę za cycki, kiedy ja już zamykałem gęby takim pojebańcom. - Benny sięgnął ręką po rewolwer, chwilę walczył z zapięciem kabury, zanim udało mu się wydostać broń.
Del był ciekaw, ile alkoholu wlał w siebie Benny Zeeks. Czy dobrze wyceluje? Czy rewolwer jest w ogóle nabity? To Brice i Webber transportowali ciężkich przestępców do Glades i Charlotte, a Benny i Del jeździli sobie spokojnie do sądu okręgowego w Miami.
Hałas ustał, kiedy tylko Del zaczął otwierać ciężkie tylne drzwi. Spojrzał na Benny'ego, który stał z wyciągniętą bronią. Natychmiast zauważył lekkie drżenie dłoni partnera. Poczuł mdłości. Plecy miał mokre, z czoła mu kapało. Mokre plamy pod pachami rujnowały jego świeżutki mundur. Serce mu waliło, zastanawiał się nawet, czy Benny słyszy je w tej ciszy.
Wziął głęboki oddech i mocniej chwycił klamkę. Potem szarpnął drzwi i odskoczył na bok, żeby Benny miał pełne wejrzenie na ciemne wnętrze wozu. Benny stał w rozkroku, z wyciągniętymi przed siebie rękami, z dłońmi zaciśniętymi na wycelowanej broni. Przechylił głowę.
Nic się nie działo. Drzwi kołysały się w przód i w tył, uderzając w karoserię. Ten dźwięk spotęgowany został ciszą, w której pogrążone było otoczenie i pusta droga. Del i Benny popatrzyli w ciemność, mrużąc oczy, żeby zobaczyć ławkę w rogu, na której powinien siedzieć więzień przymocowany grubymi pasami, które wychodziły z podłogi i ścian.
- Co się dzieje?! - krzyknął Del, dostrzegłszy pocięte skórzane pasy, zwisające ze ściany wozu.
- Sucza jego mać... - wymamrotał Benny, zbliżając się do otwartej furgonetki.
Wysoka ciemna postać znienacka skoczyła na Benny'ego i przewróciła go na ziemię. Albert Stucky jak wściekły pies wbił mu zęby w ucho. Krzyk Benny'ego sparaliżował Dela. Stał jak słup. Nie mógł oddychać. Nie mógł myśleć. Zanim zdążył wyciągnąć broń, więzień był znów na nogach. Ruszył na Dela, uderzając w niego całym ciałem, i wsadził coś ostrego, gładkiego i twardego prosto w jego żołądek.
Del poczuł potworny ból. Jego ręce stały się bezużyteczne, rewolwer wyśliznął się z palców. Del ujrzał oczy Alberta Stucky'ego i zobaczył w nich zło, zimne i ciemne, samą esencję zła. Twarz młodego strażnika owionął gorący oddech diabła. Del zerknął w dół. Wielka dłoń wciąż zaciskała się na nożu. Podniósł wzrok i zobaczył uśmiech Stucky'ego w chwili, gdy więzień wbijał mu nóż jeszcze głębiej.
Del upadł na kolana. Widział jak przez mgłę. Diabeł Stucky zamajaczył mu w kilku rozmazanych postaciach. Dojrzał jeszcze samochód i rozciągniętego na ziemi Benny'ego. Zamglony świat zawirował. Potem Del uderzył ciężko o chodnik, a rozgrzany słońcem beton przykleił się do mokrych pleców. Nie był jednak tak gorący jak wnętrzności konającego funkcjonariusza. W jego żołądku szalał dziki ogień, który rozprzestrzeniał się na kolejne organy. Teraz, leżąc na plecach, Del widział tylko chmury, piękne białe chmury na intensywnym błękicie. Poranne słońce oślepiło go. Ale wszystko było takie piękne. Dlaczego wcześniej nie zauważył, że niebo jest takie piękne?
Za nim, w ciszy, rozległ się pojedynczy strzał. Del uśmiechnął się słabo. Nareszcie. Nie widział go, ale dobry stary Benny, żywa legenda, dał sobie jednak radę. Alkohol tylko trochę go spowolnił.
Podciągnął się odrobinę, żeby spojrzeć na swój rozorany brzuch. Z przerażeniem zobaczył wycięty na nim krzyż - symbol Chrystusa. Nóż, który sprawił, że wnętrzności wylewały się na beton, okazał się mahoniowym krucyfiksem. Raptem Del przestał odczuwać ból. To dobry znak, pomyślał. Może nic mu nie będzie? Może wykaraska się z tego?
- Hej, Benny! - zawołał, kładąc głowę na chodniku. Nie mógł dojrzeć swojego partnera, który znajdował się za nim. - Mój tata zrobi z tego kazanie, jak mu opowiem, że zostałem zraniony krucyfiksem.
Długi czarny cień zasłonił niebo.
Del ponownie miał przed sobą puste, ciemne oczy. Albert Stucky wyrósł nad nim z chmur, wysoki i prosty, dobrze zbudowany mężczyzna o ostrych rysach. Przypominał Delowi sępa z czarnymi skrzydłami przyciśniętymi do boków, gdy przekrzywił głowę, patrząc i czekając, aż jego ofiara podda się przeznaczeniu. Stucky uśmiechnął się, jakby ucieszyło go to, co zobaczył. Uniósł dłoń z bronią Benny'ego i wycelował w głowę Dela.
- Nic nie powiesz tatusiowi - stwierdził Albert Stucky głębokim, spokojnym głosem. - Powiesz to świętemu Piotrowi.
Metal przebił się przez czaszkę Dela. Wybuch cudownych świateł pląsał barwnymi promieniami: niebieskimi, żółtymi, białymi, aż wreszcie, w samym finale, czarnymi.

Po raz kolejny nie rozczarowałam się. W ułamku sekundy porywa czytelnika już od pierwszych stron. Wartka akcja, intrygująca zagadka i dynamiczne opisy. Całe szczęście bez zbędnych scen, czy niepotrzebnego przedłużania. Historia jest niezwykle dynamiczna i bardzo skoncentrowana na głównym wątku. 

Warto podkreślić, że jest to thriller psychologiczny o ciężkiej, wciągającej atmosferze. W powieści wyraźny jest klimat szaleństwa oraz moralnych dylematów. Głównej bohaterce przyjdzie przemyśleć wiele kwestii, a wraz z nim czytelnikowi. Co jest moralne, a co niekoniecznie? Czy okoliczności uzasadniają wyście poza regulamin? 

Ale przede wszystkim... to napięcie! Jeśli cenicie sobie książki, które nie pozwalają wam myśleć o niczym innym, to ta zdecydowanie się sprawdzi. Od początku aż do samego końca siedziałam jak na szpilkach! To, co autorka zgotowała swoim bohaterom, przechodzi ludzkie pojęcie! 

Świetnym elementem jest wprowadzenie do powieści makabry... o psychologicznym wymiarze. Okropne wydarzenia nie pozostają bez wpływu na agentkę. Kolekcjoner pogrywa z nią na wyższym poziomie, chce nią manipulować, chce ją złamać. I jego działania powoli przynoszą skutek. Ale czy osiągnie zamierzony cel? Tego wam zdradzić nie mogę! Dodać mogę tylko, że autorka czynić będzie starania, by na Kolekcjonera, ale też samą agentkę, czytelnik spojrzał w inny sposób. 

No i oczywiście finał! Nie zabrakło akcji, napięcia i emocji – jednym słowem wszystkiego, co potrzeba dobremu thrillerowi. Samo zakończenie było raczej typowe, jednak zdecydowanie satysfakcjonujące. Polecam z czystym sumieniem każdemu miłośnikowi gatunku!

Pozycja warta polecenia, niezwykle wciągająca, ale też taka, przy której naprawdę się odpoczywa. Czyta się ją szybko, z agentką Maggie można się zaprzyjaźnić. Dla mnie jest to ciekawa pozycja na wieczór, która pozwala naprawdę zagłębić się w umysł łowcy i ofiary.

„W ułamku sekundy” to mocny, zapadający w pamięć thriller, którego główni bohaterowie nie dają się tak łatwo wymazać z pamięci, nawet jeśli człowiek czyta hurtowo tego typu literaturę. Wraz z tomem pierwszym obowiązkowa lektura dla miłośników mocnej literatury i tych, którzy chcą sprawdzić fenomen Alex Kavy.

Napisz swoją opinię i oceń książkę

Przedstaw się



Twoja ocena


WYŚLIJ

Recenzje na widelcu
2018-12-09

Czasami praca staje się obsesją. Chcemy być doskonali, niezastąpieni, zawsze przekraczać oczekiwania. Przesada jednak nigdy nie kończy się dobrze. A gdy praca polega na ściganiu groźnego psychopaty, cóż... obsesja na tym punkcie po prostu nie może się dobrze skończyć. Nazwali go Kolekcjonerem i to bynajmniej nie dlatego, że zbiera niepotrzebne bibeloty. Zbiera, ale... ofiary, a potem p...
Kusterkowa
2018-11-20

"W ułamku sekundy" to druga część przygód agentki FBI Maggie O'Dell w serii KOLEKCJONER. Pierwsza część, którą zresztą również mocno polecam to "Dotyk zła". Była to pierwsza książka Kavy jaką przeczytałam, także mam do niej sentyment. :) Agentka musi kolejny raz się zmierzyć z psychopatycznym mordercą Albertem Stuckym, który uciekł z konwoju więziennego. O'Dell, która raz już doprowadził...