Romans Historyczny
Intryga i miłość
KUP TERAZ

Intryga i miłość

Annie Burrows
brak opinii
TAKŻE JAKO E-book icon
Oprawa miękka
ISBN: 9788327630841
Premiera: 2017-09-07

Gregory Willingale, książę Halstead, jako dziedzic tytułu i rodzinnej fortuny całe życie postępował przyzwoicie i honorowo. Kiedy więc pewnego ranka obudził się obok nagiej nieznajomej, nie pamiętając przebiegu poprzedniego wieczoru, nie miał wątpliwości, że padł ofiarą intrygi.

Szybko okazuje się, że młoda kobieta również niczego nie pamięta, a krewni, z którymi podróżowała, zostawili ją samą i wyjechali. Sir Gregory postanawia pomóc. Wspólnie z młodą nieznajomą wyruszają w podróż pełną przygód, która zakończy się w bardzo zaskakujący sposób…

– Podstępny uwodzicielu!

            Gregory wzdrygnął się i naciągnął kołdrę na uszy. Co to za oberża? Nawet w tej zapadłej dziurze podróżni nie powinni być nękani w swych pokojach przed śniadaniem, a już zwłaszcza przez obłąkane kobiety.

            – To podłe! – Głos przybierał na sile. – Do czego zmierza ten świat?!

            Sam chciałbym to wiedzieć, pomyślał niechętnie, unosząc powieki. Właścicielka głosu stała nad nim, celując w niego kościstym palcem.

            – Jak pan mógł?! – wykrzyknęła mu prosto w twarz.

            Dosyć tego, postanowił w duchu. Przecież chyba nawet w tym nędznym zajeździe człowiek ma prawo do prywatności, przynajmniej w swojej sypialni!

            – Kto wpuścił panią do mojego pokoju? – zwrócił się do nieznajomej lodowatym tonem, za którego sprawą służącym zaczynały zazwyczaj drżeć kolana.

            – Kto mnie wpuścił do pańskiego pokoju? Sama weszłam, rzecz jasna – Uderzyła się teatralnie w pierś. – Nigdy w życiu nie byłam tak przerażona!

            – A czego się pani spodziewała, wtargnąwszy do sypialni mężczyzny?

            – Och! – Przyłożyła dłoń do czoła. – Czy widział ktoś podobnego łajdaka? Doprawdy, musi pan być zupełnie pozbawiony sumienia, skoro tak lekko podchodzi pan do uwiedzenia niewinnej!

            Uwiedzenie niewinnej? Przecież ta kobieta ma co najmniej pięćdziesiąt lat. I to ona wtargnęła do jego pokoju, pomyślał zdezorientowany.

            – A co do ciebie… – palec kobiety wycelował gdzieś na lewo – ty… ty ladacznico!

            Ladacznica? Nieznaczny ruch stopą potwierdził, że faktycznie obok znajduje się jeszcze jedna para nóg. Szczupłych! Należących zapewne do rzeczonej ladacznicy.

            Zmarszczył brwi. Nie miał zwyczaju zapraszać do swojego łoża ladacznic ani żadnych innych kobiet. To on zawsze je odwiedzał, a po doprowadzeniu ich do stanu błogości wracał do domu i porządnie się wysypiał.

Och, westchnął, jak bardzo chciałby teraz znaleźć się we własnym łóżku! Gdyby został w domu, nie leżałaby teraz obok niego obca kobieta. A już z pewnością nikt nie odważyłby się stać nad nim i krzyczeć.

            – Jak możesz odpłacać mi się takim zachowaniem?! – zawodziła histeryczka. – Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam! Po wszystkich ofiarach, które poniosłam!

            Jej głos stawał się coraz donośniejszy i bardziej przenikliwy. Mimo to mózg Gregory’ego pozostawał zasnuty mgłą. Za nic nie potrafił sobie przypomnieć, dlaczego w jego łóżku znajduje się kobieta. Nie mógł uwierzyć, że ją najął, bowiem nigdy nie musiał kupować przychylności kobiet. Dlaczego więc ona tu jest? I dlaczego on tu jest?

            Wrzeszcząca harpia nie ustawała w atakach. Zakrył uszy dłońmi.

            – Ty niewdzięcznico!

            Niestety, nadal ją słyszał.

            – Madame, proszę ściszyć głos – odezwał się chłodnym tonem, zdejmując dłonie z uszu.

            – Ściszyć głos? A może mam zamilknąć? O tak, to by panu odpowiadało! Wtedy pański plugawy postępek przeszedłby bez echa!

            – Nigdy w życiu nie splamiłem się plugawym postępkiem – oświadczył stanowczo.

            Przycisnął dłonie do pulsujących skroni. Ile musiał wypić wczorajszego wieczoru, że nie pamięta, jak wylądował w łóżku z ladacznicą, a do tego wdaje się w rozmowę z kobietą, która najwyraźniej chce go wplątać w jakąś aferę?

            – Proszę natychmiast wyjść z mojego pokoju – warknął.

            – Jak pan śmie mi rozkazywać?

            – Raczej: jak pani śmie wchodzić do mojego pokoju i bezczelnie rzucać oszczerstwa?

            – Ponieważ uwiódł pan moje jagniątko! Moją…

            Gwałtownie wyskoczył z łóżka.

            – Nie jestem uwodzicielem niewiniątek!

            Kobieta krzyknęła, zakryła oczy i chwiejnie ruszyła ku otwartym drzwiom. Musiała się przepchnąć przez tłum ciekawskich na progu. Na ich twarzach malowało się zdziwienie i dezaprobata. Pulchna dziewczyna, w której rozpoznał pokojówkę, wpatrywała się weń okrągłymi ze zdumienia oczami. Wówczas zorientował się, że jest zupełnie nagi.

            Z gniewnym pomrukiem przeszedł przez pokój i z hukiem zatrzasnął drzwi, po czym na wszelki wypadek je zaryglował.

            Niczego nie pamiętał ani nie słyszał. Spał jak zabity, co wydało mu się wielce podejrzane. Kiedy postanowił zatrzymać się tutaj na noc, sądził, że nie zmruży oka. Znał takie zajazdy. Podróżni w podkutych butach wędrowali po korytarzach, na dziedziniec wjeżdżały z turkotem dyliżanse, których załoga dęła w rogi jak na Sąd Ostateczny, podpici i pijani wrzeszczeli do siebie w jadalni, najczęściej pechowo usytuowanej pod jego pokojem.

            Tym razem jednak pokojówka zaprowadziła go na poddasze, gdzie nie docierał hałas. Czyżby po wydarzeniach ostatnich dni był tak wycieńczony, że zasnął kamiennym snem?

            Nie, to raczej niemożliwe. Poza tym doznawał dziwnego uczucia otępienia. Czuł się tak, jakby wziął lekarstwo na sen. A przecież nigdy w życiu nie zażywał środków nasennych. Nie mógł uwierzyć, że nagle się na to zdecydował i o tym zapomniał.

            Potarł czoło, na próżno usiłując odzyskać jasność umysłu. Starał się za wszelką cenę przypomnieć sobie wydarzenia ubiegłej nocy.

            Pamiętał, że umył się pobieżnie i zszedł na kolację. Podano mu zaskakująco smaczny gulasz wołowy. Była również kapusta i cebula, a także gruba kromka świeżego chleba do wytarcia sosu. Wracając na górę, gratulował sobie wyboru zajazdu serwującego tak dobre jedzenie. Potem… pustka.

            Odwrócił się powoli, zastanawiając się, jakąż to dziewczynę znalazł w tym obskurnym zajeździe na prowincji. Siedziała w łóżku, naciągnąwszy na siebie kołdrę aż pod brodę.

            Wbrew temu, czego się spodziewał, była ładna. Miała bujne kasztanowe loki i wielkie, brązowe oczy.

            Poczuł ogromną ulgę. Może i postradał pamięć, ale najwyraźniej nie stracił dobrego smaku.

 

            Prudence przetarła oczy i potrząsnęła głową. Nigdy wcześniej nic takiego jej się nie przyśniło. Czasami dręczyły ją koszmary, w których występowała ciotka Charity. Jakby na przekór swojemu imieniu siostra jej matki była osobą zimną i oschłą. Jednak w najgorszych nawet snach powodowanych gorączką ciotka nie opowiadała takich głupstw. W żadnym ze snów nie pojawił się również nagi mężczyzna leżący obok w łóżku.

            Mężczyzna podszedł do drzwi i zamknął je, co przyjęła z wdzięcznością. Po chwili jednak zorientowała się, że wpatruje się w jej piersi.

            Dlaczego była naga? Gdzie się podziała jej nocna koszula i czepek? Dlaczego jej warkocz jest rozpleciony? Co tu się działo? – zadawała sobie w duchu pytania.

            Nagi mężczyzna przy drzwiach czochrał palcami krótkie, ciemnoblond włosy, jakby bolała go głowa. Mamrotał coś pod nosem.

            Nagi mężczyzna.

            Poczuła bolesny skurcz w żołądku. Przypomniała sobie bardzo wyraźnie, że jeszcze niedawno przytulała się do niego. Obejmował ją ramionami i… było jej cudownie. Wówczas jednak sądziła, że to przyjemny sen, w którym ktoś sprawia, że w końcu czuje się bezpieczna i kochana.

            Tymczasem ten mężczyzna prawdopodobnie… Zamknęła oczy i pokręciła głową. Niebiosa raczą wiedzieć, co on jej zrobił.

            Nieznajomy odwrócił się i spojrzał na nią pytająco, a potem ruszył w kierunku łóżka. Otworzyła usta, gotowa wołać o pomoc, jednak doszła do wniosku, że nie ma takiej potrzeby. Stanął bowiem nieruchomo przed nią, oparłszy dłonie na biodrach.

            I nagle go rozpoznała. W końcu spojrzała mu w twarz, a nie na jego szerokie ramiona, posiniaczoną klatkę piersiową czy jeszcze niżej… Cóż, nigdy wcześniej nie miała przed sobą nagiego mężczyzny.

            Poprzedniego dnia wieczorem widziała go w jadalni.

            Siedział samotnie przy stoliku w rogu. Wyglądał groźnie. Nie chodziło tylko o siniak na jego szczęce, spuchnięte, podbite oko czy obtarte knykcie świadczące o udziale w bójce. Otaczała go aura wyniosłości. Lodowate spojrzenie jego stalowoszarych oczu ostrzegało każdego, kto ośmieliłby się o coś zagadnąć albo uczynić cokolwiek, co nie odpowiadałoby jego oczekiwaniom.

            Nie zauważyła, aby ją obserwował, ale tak właśnie musiało być. Dowiedział się, że zajmuje osobny pokój, poszedł za nią na górę, a potem…

            Pustka… Niczego nie pamiętała. Z pewnością nie potraktował jej brutalnie, bo nie czuła żadnego bólu. Być może więc nie stawiała oporu…

            – To się nie uda! – powiedział stanowczo.

            – Słucham…? Ja… nie ro-rozumiem… – wyjąkała.

            Wycelował w nią dłoń.

            – Ta próba skompromitowania mnie.

            Dość dziwny dobór słów, zdziwiła się. A poza tym jeśli ktoś tu został skompromitowany, to tylko ona.

            Chciała mu o tym powiedzieć, ale odwrócił się od niej. Zaczął chodzić po pokoju, zbierając różne fragmenty odzieży porozrzucane po podłodze. W końcu zwinął je w kłębek i rzucił na łóżko.

            – Ubierz się i wyjdź – rozkazał, następnie zasunął zasłony wokół łoża, jakby chciał, by zniknęła mu z oczu.

            Zapewnił jej w ten sposób odrobinę prywatności, aby mogła włożyć ubrania, które miała na sobie ubiegłego wieczoru. Również były porozrzucane po pokoju, jakby ściągała je w jakimś szale.

            Zdziwiła się. Zawsze starannie składała garderobę i inne przedmioty, których potrzebowała rano. Nauczyła się tego w pierwszych dwunastu latach życia, kiedy zdolność błyskawicznego wydostania się z miejsca zamieszkania mogła decydować o jej życiu i śmierci.

            Nie zamierzała się jednak nad tym zastanawiać. Skoro mogła stąd wyjść, należało zrobić to jak najszybciej. Musi opuścić ten pokój, zanim ów wielki, nagi mężczyzna zmieni zdanie.

            Rozprostowała koszulkę i wciągnęła ją przez głowę. Sięgnęła po gorset, ale nałożenie go i dokładne zasznurowanie zajęłoby jej zbyt wiele czasu. Włoży tylko suknię.

            Wyjrzawszy przez zasłony, dostrzegła, że mężczyzna siedzi na krześle, wsuwając zniszczone, luźne buty.

            Chwyciła gorset i ruszyła do drzwi, ale nie chciały ustąpić. Szarpała i szarpała, ale nic nie pomagało. Nie mogła ich otworzyć.

            Usłyszała, że idzie w jej kierunku. W panice rzuciła gorset, aby móc szarpnąć klamkę oburącz, lecz nie była dość szybka. Stanął tuż za nią. Sięgnął ręką gdzieś ponad jej głowę… i odsunął zasuwkę.

            Oczywiście, westchnęła w duchu. W panice zupełnie o niej zapomniała.

            – Pani pozwoli – powiedział, otworzywszy drzwi, i wykonał szyderczo uprzejmy gest dłonią. Drugą położył na jej plecach i wypchnął ją na korytarz.

            Grubianin! Nawet nie pozwolił jej podnieść gorsetu! Chociaż, prawdę mówiąc, nie chciałaby, aby ktoś widział, jak biega po zajeździe z gorsetem w dłoniach.

            Nagle poczuła drżenie warg. Potarła powieki, jednak nie przyniosło jej to ulgi. Sprawiło tylko, że korytarz zakręcił się, a następnie zafalował jak powierzchnia wody, do której wrzucono kamień.

            Coś się nie zgadzało. Wszystko wyglądało jakoś inaczej. Co prawda po przyjeździe nie obejrzała tego miejsca zbyt dokładnie, ale było na tyle charakterystyczne, że zapadło jej w pamięć. Właściciel zajazdu sprytnie wykorzystał strych budynku, urządzając tam trzy pokoje, po jednym z każdej strony. Czwartą stronę zajmował szczyt schodów i szeroki podest. Wczoraj wieczorem, kiedy wchodziła na górę do swego pokoju musiała udać się w prawo wąską galeryjką. Teraz jednak stała tuż obok schodów, co oznaczało, że nie spędziła nocy u siebie.

            Dlaczego znalazła się w pokoju tego mężczyzny? Czyżby była tak senna, że pomyliła drzwi?

            Nie, to nie to. Wyraźnie pamiętała, że kiedy szykowała się do snu, ciotka przyniosła jej gorące mleko…

            Z pokoju, który dopiero co dzieliła z nieznajomym, dobiegł jakiś głośny dźwięk. Podskoczyła ze strachu i stwierdziła, że nie powinna tu stać.

            Obeszła galeryjkę, czując, że nogi ma jak z waty. Minęła drzwi do pokoju zajmowanego przez ciotkę i potrząsnęła głową. Nadal nie potrafiła myśleć o nowym mężu ciotki jako o wuju. Nie był jej krewnym. Źle znosiła konieczność mieszkania z nim pod jednym dachem i nie potrafiła uznać go za prawowitego członka rodziny.

            Stanęła w otwartych drzwiach swej sypialni. Była pewna, że to jej pokój. Łóżko stało tam, gdzie powinno. Umywalnia także. I to małe okienko z siedziskiem, na którym uklękła, by podziwiać widok na drogę wiodącą na rynek.

            Ale gdzie się podziały jej rzeczy? Kufer powinien stać w nogach łóżka, a pudło na kapelusze tuż obok. Na umywalni z kolei nie było jej przyborów toaletowych.

            Zdezorientowana pobiegła do pokoju, który ciotka dzieliła z panem Murgatroydem. Zebrała się na odwagę i zastukała do drzwi. Nie usłyszawszy odpowiedzi, zapukała ponownie, po czym nieśmiało nacisnęła klamkę. Pokój był pusty. Żadnych bagaży, żadnych osobistych przedmiotów na umywalni ani na komodzie.

            Zupełnie jakby wyjechali.

            Zamrugała powiekami. To chyba dalsza część złego snu. Na pewno, powiedziała sobie. Za chwilę się obudzi i będzie z powrotem w…

            Mocno uszczypnęła się w ramię, ale nic się nie zmieniło. Nadal stała na korytarzu, na poddaszu zajazdu w małym miasteczku, którego nazwy nie pamiętała. Z sercem trzepoczącym się w piersi jak motyl w słoiku odwróciła się na pięcie i zbiegła po schodach.

 

            – To przyzwoity zajazd – oświadczyła gniewnie właścicielka, splatając ramiona na wydatnym biuście.

            – Tak?

            Gregory wolał się nie domyślać, jakie miejsce ta kobieta uznałaby za „nieprzyzwoite”.

            – Bylibyśmy zobowiązani, gdyby zechciał pan zapłacić za pokój i wyjechać.

            – Nie jadłem jeszcze śniadania.

            – Ale my go panu nie podamy. Nie zamierzamy narażać naszych gości na sceny w rodzaju tych, jakie urządził pan rano.

            – Nie wywołałem żadnej sceny – odparł i zastanowił się, dlaczego właściwie dyskutuje z tą kobietą. Nigdy tego nie robił. Ludzie po prostu wykonywali jego rozkazy.

            – Cóż, mój Albert mówił co innego – odrzekła gospodyni. – Goście narzekali, że obudziły ich krzyki kobiet w korytarzach oraz jęki nagich dziewcząt w pokojach, w których nie powinny były się znajdować, a poza tym…

            Gregory uniósł dłoń uciszającym kobietę gestem. Owszem, faktycznie miało miejsce zajście, w które został wplątany. A poza tym czy naprawdę miał ochotę tu jeść śniadanie? Po ostatnim posiłku – musiał przyznać, że smacznym – zapadł w sen tak głęboki, że nie zorientował się, że jakaś banda próbuje uczynić go głównym aktorem skandalu.

            Czuł się tak, jakby ktoś włamał mu się do głowy i ukradł trzy czwarte mózgu. Po przebudzeniu porównał to uczucie do ciężkiego kaca. Był to stan, którego nie znosił do tego stopnia, że jedynie z rzadka sięgał po alkohol. Właścicielka zajazdu nadal stała przed nim, omiatając wzrokiem jego pokój, jakby spodziewała się ujrzeć tam nagą dziewczynę, którą wypchnął za drzwi, ledwie się ubrała. Zastanawiał się, dlaczego jego umysł jest taki zmętniały, skoro zawsze w mgnieniu oka podejmował trafne decyzje, choćby w najtrudniejszych sprawach. Wtem oczy gospodyni zwęziły się w szparki. Podążył wzrokiem za jej spojrzeniem i zauważył damską pończochę, zwisającą z lustra na umywalni i wyglądającą tak, jakby rzucono ją tam w erotycznym szale.

            Przeszedł przez pokój, zdjął pończochę z lustra i schował do kieszeni, po raz pierwszy w życiu czując się naprawdę oszukany. Gdyby rzeczywiście rozbierał tę dziewczynę w wybuchu takiej namiętności, że porozrzucał części jej garderoby po całym pokoju, pamiętałby to.

            Uzmysłowił sobie, że i jego ubranie przeleżało całą noc na niezbyt czystej podłodze.

            – Za chwilę zejdę na dół – powiedział z zamiarem jak najszybszego opuszczenia tego miejsca.

            Właścicielka posłała mu bazyliszkowe spojrzenie, po czym wyszła, nadeptując znacząco na gorset leżący przy drzwiach. Gregory uniósł gorset, nie chcąc zostawiać w zajeździe żadnych śladów swojej obecności. Wrzucił go do niewielkiej torby podróżnej – jedynej, jaką ze sobą przywiózł – razem z zestawem do golenia i resztą swoich rzeczy.

            Zapłacił rachunek przy kontuarze na dole. Im prędzej opuści to miejsce, tym lepiej. Musi wyjść na zewnątrz i odetchnąć świeżym powietrzem. Może nawet znajdzie studnię lub pompę i ochłodzi głowę pod zimną wodą. Koniecznie musi odzyskać jasność myśli.

            Zamiast kazać podstawić dwukółkę pod wejście, postanowił sam pójść do stajni. Kiedy wyszedł w wiosenny blask słońca, musiał na chwilę się zatrzymać. Po ciemnym wnętrzu zajazdu światło dnia wydało mu się oślepiająco jasne.

            Po chwili jego wzrok przywykł do światła dnia i szybko odnalazł pompę. Obok niej dostrzegł dwie osoby. Jedną z nich był stajenny, drugą – dziewczyna z minionej nocy.

            Nieznajoma wycofywała się, zaś stajenny o tłustych włosach szedł w jej stronę, łypiąc na nią pożądliwie. Gregory zmarszczył brwi. Skoro dziewczyna wykonuje swój zawód w tym zajeździe, to nie powinna uciekać ani sprawiać wrażenia przerażonej. Powinna się uśmiechać, próbując podbić cenę…

            Prawdę mówiąc, nie powinna też się ubierać w takim pospiechu ani szarpać desperacko za klamkę, by jak najszybciej od niego uciec.

            – Ty tam! Stajenny!

            Mężczyzna zatrzymał się. Rozpoznawszy pana, przesunął kapelusz do tyłu grubym paluchem i podszedł, szurając nogami.

            – Zostaw tę dziewczynę w spokoju – powiedział Gregory, zdziwiony swoimi słowami, jako że zamierzał kazać mu zaprząc konia do dwukółki.

            Stajenny rzucił mu niemal szydercze spojrzenie.

            – Chcesz ją pan zatrzymać dla siebie, nie?

            Dziewczyna rozglądała się nerwowo po dziedzińcu, jakby szukała sposobu ucieczki. Jedyne wyjście prowadziło przez łukowatą bramę; aby do niej dojść, musiała minąć Gregory’ego i stajennego.

Napisz swoją opinię i oceń książkę

Przedstaw się



Twoja ocena


WYŚLIJ