Dla młodzieży
Dzień, w którym umarłam
KUP TERAZ

Dzień, w którym umarłam

Belen Martinez Sanchez
brak opinii
ISBN: 9788327609793
Premiera: 2014-09-10

Nic nie jest takie, jakim się wydaje.

Zdarza się, że koniec to dopiero początek.

 

Dla Diletty Mair wszystko zmieniło się drugiego października dwa tysiące trzeciego roku. Wtedy zrozumiała, że naprawdę istnieje życie po śmierci. Że anioły mają niewiele wspólnego z jej wyobrażeniami, a zamieszkane przez demony piekło jest czymś jak najbardziej rzeczywistym.

Drugi października dwa tysiące trzeciego roku okazał się dniem innym niż wszystkie.

Tego dnia Diletta Mair umarła.

 

Czasem niebo budzi strach, a wspólny język łatwiej znaleźć z demonami.

Szczególnie, gdy stajesz się jednym z nich.

 

Mówi się, że umrzeć to zapomnieć, a jednak pierwszą rzeczą, o jakiej pomyślałem, kiedy otworzyłem oczy, był moment mojej śmierci.

Gwałtownie usiadłem. Nie znajduję się na ulicy, gdzie potrącił mnie samochód, ale w zimnym łóżku ze sztywną pościelą, niekojarzącym się z domem rodzinnym... Chyba wręcz przeniosłem się do innego miasta.

Czułem w okolicach piersi piekący, promieniujący aż do skroni ból. Zaniepokojony odchyliłem przesiąkniętą ciepłą jeszcze krwią koszulę. Ciekawe... Na skórze nie dostrzegłem żadnej rany, nawet drobnego zadrapania. Jedynie czarne znaki na lewym obojczyku.

– O, w końcu się obudziłeś.

Zerknąłem w lewo. Obok stała śliczna, wysoka i szczupła, siedemnasto- albo osiemnastoletnia dziewczyna, ubrana w dziwny mundur.

– Witaj w Panteonie. – Uśmiechnęła się. – Nazywam się Henriette.

– Alois – wyszeptałem ochryple. – Alois Petersen.

Znowu to silne pieczenie... Spojrzałem niżej.

Znaki właśnie się poruszyły, układając w... cyfry. Przekrzywiłem głowę, żeby lepiej je widzieć.

2.10.1950.

I naraz zrozumiałem. Drugi października tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego roku.

Tego dnia umarłem.

***

Zadraśnięcie

 

Diletta

Pierwsza reguła: zachowywać się tak, jakby nie istniały, toteż kiedy wstałam z ciepłego łóżka i zobaczyłam jednego z nich, szybko odwróciłam wzrok, udając, że rozglądam się po sypialni.

Wieczorem – przypuszczalnie zbyt zmęczona – nie zauważyłam, że się pokazał. Za to teraz... Krążył obojętnie z kąta w kąt, pochmurny, myśląc, że pozostaje dla mnie, człowieka, niewidoczny. Ależ się mylił...

Wtem niechcący otarłam się o bezbarwne ramię. Pod wpływem owego pozornego przecież dotyku moją rękę momentalnie przeniknął chłód, rozchodząc się po całej piersi. Zadrżałam i rzuciłam się do wyjścia z pokoju, omijając walające się na podłodze brudne skarpetki.

Zamknąwszy za sobą drzwi, oparłam się o nie plecami, nagle zupełnie rozbudzona.

Od urodzenia byłam bardziej wrażliwa na ich obecność niż inni; wyczuwałam przerażający oddech śmierci przy każdym, najmniejszym nawet kontakcie z niematerialnymi ciałami... Znajomi często nieświadomie wręcz przez nie przechodzili i tylko lekko się wzdrygali. To się nazywa mieć fart. Kiedyś odważyłam się na podobny eksperyment i spędziłam potem kilka dni w łóżku, trzęsąc się z zimna. Oto co przydarza się osobom, które widzą duchy, zjawy, ektoplazmę czy jak się określa te byty...

A ja, niestety, je widziałam.

Poszłam do kuchni i od razu skierowałam się ku dzbankowi ze świeżo zaparzoną kawą, ignorując kręcące się obok kolejne widmo. Napełniłam filiżankę; już sam aromat wystarczył, by nieco poprawić mi nastrój. Pociągnąwszy łyk, rozkaszlałam się. Cholera. Parzy. W dodatku zapomniałam o cukrze.

– Nie powinnaś pić czarnej kawy – mruknęła mama, pojawiając się w kuchni. – I może byś coś zjadła, śniadanie...

– ...to najważniejszy posiłek dnia. Pamiętam. – Skrzywiłam się, słodząc napój. – Ale dobrze wiesz, że rano nie jestem w stanie nic przełknąć.

Ostrożnie zanurzyłam łyżeczkę i zamieszałam, delikatnie dmuchając, w wyniku czego na powierzchni ciemnego płynu utworzyły się małe fale. Po chwili umoczyłam usta... No, wreszcie: odpowiednie temperatura i smak.

Uniosłam wzrok. Mama bacznie mi się przyglądała.

– O co chodzi? – spytałam, nie odrywając warg od brzegu filiżanki.

– Wyjmij łyżeczkę, Diletto. Któregoś dnia zrobisz sobie krzywdę. Aha, i staraj się nie odzywać, dopóki nie przełkniesz. Jeszcze się zakrztusisz i pobrudzisz wszystko dookoła.

Ze zdziwieniem zastosowałam się do polecenia. Odkąd w wieku czterech lat zaczęłam dostawać na śniadanie mleko, nie zwykłam pić w inny sposób... Dlaczego obrywa mi się akurat teraz?

– Aleś nagle drażliwa... – stwierdziłam.

– Nigdy nie jest za późno na korektę złych nawyków...

Bez przekonania skinęłam głową i upiłam kolejny łyk, co rusz zerkając na mamę. Wciąż się we mnie wpatrywała.

– O co chodzi? – powtórzyłam ze zniecierpliwieniem, odstawiając pustą filiżankę na blat. – Tylko nie mów, że o nic. I tak nie uwierzę.

Westchnęła i spojrzała na swoje stopy. Nie wygląda najlepiej... Sądząc po cieniach pod oczami, najwyraźniej ostatnio kiepsko sypiała.

– Wrócę dziś wcześniej – oznajmiła. – Szykuję dla ciebie niespodziankę.

– To znaczy?

– Odwiedzi nas Jerome.

– No proszę, co za wspaniała niespodzianka! – zawołałam drwiąco, krzyżując ramiona.

– Diletto, wyjątkowo mi na tym zależy – szepnęła, usiłując zachować spokój. – I chyba... spodziewałaś się jego wizyty. Ślub w kwietniu, więc zostało mało czasu... – przerwała i wzięła do ust kawałek grzanki. – Wolałabym – dodała po chwili – żebyście tego dnia już dobrze się znali.

– Świetnie! Ale czy mi go przedstawisz, czy nie, zawsze będzie obcy! – krzyknęłam i wybiegłam z kuchni, trzaskając drzwiami.

Szybko ochłonęłam, chociaż... nie potrafiłam zaakceptować maminej decyzji o ponownym zamążpójściu. Niemal zrywając z wieszaków poszczególne części mundurka i ubierając się, zastanawiałam się... po co jej to. Raz spróbowała... i?

Najpierw rozwód, potem – kiedy miałam zaledwie dziewięć lat – śmierć Sergueia, mojego starszego brata, a wreszcie wiadomość, że ojciec ożenił się z kobietą o mózgu zlokalizowanym we wszczepionych w piersi silikonowych implantach...

Wtedy mama postanowiła zapomnieć o istnieniu męskiego gatunku, winnego wszystkim jej problemom.

Ale powzięła to postanowienie, zanim spotkała fantastycznego Jerome’a Notta.

Popatrzyłam na zegarek. Cholera. Siódma trzydzieści. Musiałam się pospieszyć, jeżeli nie chciałam spóźnić się na lekcje pierwszego dnia nowego roku szkolnego.

Ostatniego roku w liceum.

Prędko wsunęłam niewygodne czarne buty, nie dbając o wygładzenie rajstop. Ominęłam wciąż snującą się po sypialni zjawę i wpadłam do łazienki, żeby umyć zęby i spryskać się odrobiną wody toaletowej. Następnie przeczesałam palcami włosy, narzuciłam lekką kurtkę, z wysiłkiem włożyłam pełen książek plecak i zeszłam po schodach.

– Idę!

Mama wychyliła się, przesyłając w powietrzu całusa.

– Powodzenia!

Pomachałam ręką, odnosząc wrażenie, że kieruję się do rzeźni. Rety, ależ nienawidziłam szkoły... Dużo nudy, zero przyjemności. Ciągle te same twarze, miesiąc po miesiącu, rok po roku. Ci sami nauczyciele, ci sami, coraz bardziej niedojrzali idioci i te same, coraz bardziej płytkie kretynki.

Reasumując: by przeżyć dzień, potrzebowałam czegoś więcej niż słowa otuchy.

W dodatku ta fatalna pogoda. Kiedy wyszłam z ciepłego domu, zapięłam kurtkę pod szyję i wcisnęłam dłonie w kieszenie.

Zatrzymałam się przed przejściem dla pieszych, czekając na zielone światło. Obok stanęła kobieta o zmęczonym spojrzeniu. Dźwigała wielki plecak, prawie tak duży jak mój, a jej dłoni uczepiona była najwyżej sześcioletnia dziewczynka. Zauważywszy, że mała z ciekawością mnie obserwuje, uśmiechnęłam się.

Niepotrzebnie.

Zrobiła przestraszoną minę i schowała się za matkę, uporczywie szarpiąc ją za rękaw.

– Mama, mama! – pisnęła. – Ale dziwne oczy!

– Zachowuj się grzecznie! I opuść ten palec!

Niechętnie posłuchała matki, a za moment pokazała mi język.

Westchnęłam. Zdążyłam przyzwyczaić się do tego, że kolory moich tęczówek – brązowy jednej, a niebieski drugiej – wzbudzają w dzieciach lęk. Heterochromia nie należy w końcu do częstych wad genetycznych...

Światło wreszcie się zmieniło i energicznym krokiem ruszyłam przed siebie. Wpatrzona w chodnik, przemierzyłam około dwudziestu metrów, gdy nagle ujrzałam sportowe, biało-czerwone, niechlujnie zawiązane buty. Wybitnie znajome buty.

Podniosłam wzrok. Noah Delling.

– Czego szukasz? – zainteresował się w ramach powitania.

– Bo?

– Idziesz z tak nisko pochyloną głową...

Skrzywiłam się, przyspieszając. Bardzo śmieszne.

Noah natychmiast się ze mną zrównał. Jego chód był niezgrabny i nieskoordynowany; ostatnie ślady okresu dorastania, który – jak i ja – wkrótce zostawi za sobą.

– Ej, wszystko gra? – spytał. – Wydajesz się rozzłoszczona...

– Nie rozzłoszczona, ale... Nie wiem – odparłam. – Nie wiem, co czuję. Coś dziwnego. I źle mi z tym.

– Poproszę jaśniej... – szepnął z rozbawieniem.

– Mama przyprowadzi dziś do domu swojego... kogokolwiek.

– „Kogokolwiek” oznacza narzeczonego?

– Tak – potwierdziłam zrezygnowana. – Mam wrażenie, że ten facet przysporzy mi mnóstwa problemów.

Nie kontynuowaliśmy rozmowy, każde zatopione we własnych myślach. Lubiłam milczeć z Noahem. Miał wyjątkową zdolność uspokajania emocji, i jego towarzystwo działało na mnie kojąco. Może to zasługa nieschodzącego z twarzy uśmiechu? A może raczej łagodnych, kasztanowych oczu, które – kiedy odbijało się w nich światło – nasuwały skojarzenia z rozpuszczoną czekoladą?

Febe, moja najbliższa przyjaciółka, powtarzała, że czeka nas wspólna przyszłość: pobierzemy się, zamieszkamy we wspaniałym domu, znajdziemy porządną pracę, kupimy zwierzątko... I będziemy razem szczęśliwi. Ale... nie podzielałam tej wizji. Zgoda, Noah był przystojny. Podkochiwała się w nim połowa klasowych koleżanek. Kilka nawet wyznało mu miłość. Zawsze rycerski, odrzucał zaloty na tyle umiejętnie, że żadna z dziewczyn nie uroniła ani jednej łzy, a przecież to miłośniczki dramatyzowania! Podobny argument stanowczo przemawia na korzyść... odrzucającego. Nie wszyscy chłopcy tak potrafią.

Problem w tym, że traktowałam Noaha po prostu jak opiekuńczego brata... Nie wyobrażałam sobie, że mogłoby łączyć nas coś więcej niż uściski i poklepywanie po ramieniu.

Zresztą na pewno nie uważał mnie za atrakcyjną.

Ham – brat bliźniak Febe i mój kompan z ławki – twierdził, że gdyby nie długie włosy, nie zorientowałby się, że reprezentuję płeć piękną. Bardziej niż makijażem pasjonowałam się kinem, zaś od całonocnych imprez wolałam wieczorne spacery... W klasie uchodziłam za „tę nudną o niewidzącym spojrzeniu”.

– Hej, szkoła jest tam! – zawołał nagle Noah.

Gwałtownie stanęłam, przytomniejąc. Rzeczywiście, pomyliłam ulice... Prędko odwróciłam się, żeby skręcić we właściwą, gdy wtem drogę zastąpiła mi jakaś postać. Chciałam uskoczyć, lecz zareagowałam zbyt późno. Usłyszałam krzyk, zobaczyłam unoszące się w geście obrony ręce i z impetem zderzyłam się z owym przechodniem. Zanim oboje grzmotnęliśmy na ziemię, chwyciłam go za włosy w rozpaczliwiej próbie utrzymania równowagi.

Rozległo się donośne przekleństwo.

Kontakt z ziemią okazał się bezbolesny: runęłam na coś miękkiego. Otworzywszy oczy, ujrzałam błękitne niebo. Leżałam twarzą do góry, z głową na delikatnej tkaninie. W dłoni ściskałam wyrwane niechcący kosmyki, tak jasne, że wydawały się posrebrzane. Czyżbym wpadła na staruszka?

Nagle ktoś zakaszlał mi do ucha. Zaczerwieniłam się ze wstydu. Ofiara mojej nieuwagi, a zarazem współwinowajca wywrotki, najwyraźniej znajdowała się częściowo pode mną.

Zerwałam się i z ulgą odnotowałam, że to jednak nie staruszek, lecz kolega z klasy. Alois. Alois Petersen. Pojawił się w szkole rok temu, ale właściwie się nie znaliśmy.

Już miałam przeprosić, gdy słowa uwięzły mi w gardle.

W co on się ubrał?

Bez wątpienia nie w licealny mundurek: nie włożył ani ciemnozielonego swetra, ani czarnej kurtki, tylko dziwaczną marynarkę bez guzików, której poły krzyżowały się na piersi, i lekką białą koszulę o szerokim kołnierzyku, niechroniącą bynajmniej przed zimnem; do tego spodnie o obniżonej talii i sięgającym niemal łydek kroku, przewiązane na biodrach białą szarfą... Nigdy wcześniej nie widziałam równie osobliwego kroju. Buty nieco przypominały balerinki, chociaż wyglądały na sztywniejsze, o twardszej podeszwie.

Rety.

Co robił w podobnym stroju? Wybierał się na bal przebierańców? Ale... kto przy zdrowych zmysłach zdecydowałby się iść na imprezę o tak wczesnej porze, piętnaście minut przed rozpoczęciem roku szkolnego?

I ta mina... Wydawał się wzburzony, a przecież słynął z nieokazywania emocji. Obserwował mnie rozszerzonymi ze zdumienia oczami, jakby nie dowierzał, że stoję obok, a to, że przed chwilą go przygniotłam, należało do zjawisk nie tylko niewytłumaczalnych, lecz wręcz niebezpiecznych. Nagle zatrzymał wzrok na moim lewym przedramieniu, zaklął i błyskawicznym ruchem wsunął coś pod plecy. Zdążyłam dostrzec zabarwiony czerwienią blask.

Zerknęłam na rękę i krzyknęłam, odkrywając przecinające skórę krwawiące zadraśnięcie. Cholera, kiedy się skaleczyłam? Może Alois miał przy sobie metalowy przedmiot? Ciekawe, nie poczułam ukłucia bólu...

Nim zakryłam ranę dłonią, podniósł się, mocno chwycił mnie za ramię i gwałtownie przyciągnął.

– Skąd się tu wzięłaś? – syknął.

– I... Idę do szkoły – wyjąkałam zalękniona, usiłując się cofnąć.

Nie widać?

Przyjrzał się z bliska obrażeniu. Zamierzałam wytłumaczyć, że nie trzeba, że nawet nie piecze, ale jednym spojrzeniem sprawił, że postanowiłam milczeć.

Na jego twarzy odmalowała się bezradność. Westchnął z rezygnacją, puścił rękę i się odsunął.

– Nie powinnaś była mnie zobaczyć – stwierdził ze złością. – Szlag by to trafił!

Czemu się tak wściekał? Uznałam, że warto przypomnieć, iż przyczynił się i do upadku, i do małego rozlewu krwi, gdy wtrącił się Noah:

– Jakiś problem?

– Żadnego – odparłam, odwracając się. – Tylko...

Ponownie skierowałam się ku Aloisowi, gotowa skarcić go wzrokiem, ale...

Zniknął.

– Gdzie on się podział?! – wykrzyknęłam.

– Kto? – zdziwił się Noah.

– Przed chwilą... Przed chwilą zderzyłam się z Aloisem Petersenem... – wyszeptałam, rozglądając się. – Stał tu...

Przyjaciel położył mi dłoń na plecach, jakby chciał dodać otuchy.

– Diletto, z nikim się nie zderzyłaś. Potknęłaś się o własne nogi.

– Że co? Wcale nie – burknęłam. – Nie zmyślam! Po co miałabym kłamać?

– Zarejestrowałem całe zdarzenie – wyjaśnił. – Straciłaś równowagę, a potem zaczęłaś coś mamrotać pod nosem.

– Chyba żartujesz.

– Diletta... – zmarszczył czoło – nie strasz mnie.

Zaczerwieniłam się. Oczywiście, że wpadłam na Aloisa... Wciąż trzymałam w palcach jego włosy...

Szybko upuściłam je na chodnik.

– Sama już nie wiem. Jeszcze się nie dobudziłam – mruknęłam. – Tak, to wina rozespania.

Noah roześmiał się, próbując zbagatelizować zajście.

– Z każdym dniem znam cię coraz mniej – oznajmił. – W końcu okaże się, że jesteś medium i widzisz duchy.

Wzdrygnęłam się, słysząc te słowa. Na szczęście nie zauważył mojej miny, skupiony na zadraśnięciu.

– Rety, porządnie się skaleczyłaś! – zawołał, delikatnie unosząc zranioną rękę. O wiele delikatniej niż Alois. – Bardzo boli?

Pokręciłam głową, zbyt oszołomiona, by wyartykułować choć jedną sylabę. Wtem spojrzał na zegarek i krzyknął:

– Cholera! Zostało tylko dziesięć minut! Spóźnimy się!

W tym momencie ktoś przebiegł obok, uderzając mnie w ramię. Zachwiałam się i gdyby nie Noah, znowu bym upadła.

– Hej! – wrzasnął. – Może tak ostrożniej?

Adresat owego upomnienia odwrócił się, mierząc nas nieprzyjaznym wzrokiem. Zadygotałam. Przecież to... Alois Petersen. Kurde. Jakim cudem zdążył się przebrać? Skąd idzie? Niedawno wybierał się w kierunku przeciwnym do szkoły...

– No proszę, oto i twój Alois – zadrwił Noah. – Mówiłem? Nie mogłaś się z nim zderzyć.

Nie mogłam. Właśnie. Idealne określenie.

– To nie mój Alois – warknęłam. – Lećmy. Późno już.

 

Alois

Cholera. Cholera. Cholera!

Zobaczyła mnie... Zobaczyła! Ale dlaczego? Jako Lilim jestem dla ludzi niewidoczny.

W dodatku... Zerknąłem na floret. Zraniłem ją. Na klindze ciągle błyszczała krew. Dotknąłem ostrza, barwiąc palce na czerwono.

Tego tylko brakowało... A jeśli dowódcy dowiedzą się o owym incydencie? Na bank zabronią mi uczęszczania do Akademii. Przez tę przeklętą dziewczynę o rudawych włosach stanę się jednym z wielu, marnując niezliczone zdolności.

Chodzi ze mną do klasy. Jak się nazywa? Diana? Deirdre? Nie pamiętam. Kiedy ujrzałem ją pierwszy raz, nie wzbudziła mojego zainteresowania. No dobra, owszem. Z powodu oczu. Ma różnobarwne tęczówki, brązową i niebieską, jednak nie kryje się za nimi żadna ciekawa historia.

W przeciętności może konkurować z innymi mieszkańcami Ziemi.

Tak przynajmniej sądziłem. Do teraz.

Wtem ponownie wyczułem dziwną obecność, znacznie silniej niż przed kilkunastoma minutami...

Musiała znajdować się blisko.

Przymknąłem powieki.

Była za mną.

– Co zrobiłeś?

Odetchnąłem. To tylko Henriette. Też zaciskała dłoń na rękojeści broni. Krzywo zapięty mundur z niestarannie podwiniętymi rękawami sprawiał wrażenie... nieświeżego. Dostrzegłem ślady czegoś podobnego do krwi.

Nieopodal leżało nieruchome ciało. A więc wszystko jasne.

– Również witaj – odparłem z ironią.

– Co zrobiłeś, Alois? – powtórzyła.

Wychwyciłem w jej głosie wściekłość.

– Nic – stwierdziłem po dłuższej chwili milczenia. – Po prostu... właśnie widziała mnie jedna z nich.

– Wydaje ci się, że bierzesz udział w jakiejś grze? – wybuchnęła Henriette, uderzając pięścią w ścianę pobliskiego budynku. – Wiesz, po co tu przybyłeś. I wiesz, że wśród ludzi masz zachowywać się jak zwykły śmiertelnik.

– Może to jednak ty w coś grasz? – spytałem. – Myślałem, że o ile nie odbywa się akurat praktyk, nie wolno odwiedzać Świata Żywych.

– Aktualnie to nieistotne. Wpadłam się rozejrzeć – mruknęła. – Skupmy się na tobie. Po pierwsze, dałeś się zobaczyć jako Lilim. Po drugie, spóźniłeś się. Musiałam sama zająć się ptaszydłem.

– Które w dodatku cię ubrudziło...

– Nie jestem w nastroju do żartów – ostrzegła.

Cicho gwiżdżąc, przesunąłem wzrokiem po ulicy, a następnie ponownie spojrzałem na Henriette.

– Oj, wybacz – zachichotałem, gdy skrzywiła się w grymasie furii. – Dobra, dobra. Już się zamykam. Ale... zrozum, w tym miejscu czuję się obco. Trudno mi zachowywać się... Jakiego użyłaś określenia? A, pamiętam. Niczym zwykły śmiertelnik.

– Akurat. Trafiłeś na ziemię ponad dwanaście miesięcy temu i ani razu nie dotarły do nas niepokojące informacje o twojej adaptacji. Wyróżniasz się spośród Lilim z roku. Osoby takie jak ty potrafią bez problemu asymilować się z ludźmi. Wystarczający z ciebie hipokryta, żeby perfekcyjnie odegrać rolę.

– Oj, tylko nie „osoby”. To słowo sugeruje pewien stopień pokrewieństwa z plebsem. Aż ciarki przechodzą. Ale – odwróciłem się plecami – dzięki za komplement. Nie zwątpiłaś chyba w mój potencjał?

– Pytanie, czemu przypisać ów brak ostrożności?

– Wydarzył się mały wypadek. Każda wpadka oznacza dodatkową zabawę.

– Akurat ta wpadka mogłaby kosztować cię dyplom. Ale... nic więcej się nie stało, prawda?

Pomyślałem o ranie zadanej dziewczynie przez broń, która nie miała prawa jej tknąć.

– Prawda. Nic a nic. A teraz, jeśli pozwolisz...

– Pocze...!

Ulotniłem się, nim skończyła. Po chwili znalazłem się przed domem: gdy występuję w Świecie Żywych pod postacią Lilim, ważę tyle co powietrze, stąd możliwość przemieszczania się w zawrotnym tempie, a przy okazji sprawnego pozbywania się towarzystwa denerwujących kobiet. Na przykład Henriette.

 

Napisz swoją opinię i oceń książkę

Przedstaw się



Twoja ocena


WYŚLIJ