Powieść obyczajowa
Emily wraca do domu

Emily wraca do domu

brak opinii
ISBN: 9788323895466
Premiera: 2014-05-21

Emily udało się spełnić prawie wszystkie marzenia, mimo to czuje, że życie przecieka jej między palcami. Musi zatrzymać się w wyścigu do sukcesu, zrobić bilans. Wraca na jakiś czas do rodzinnego miasteczka, licząc, że senna atmosfera tego miejsca pomoże jej zebrać myśli. Miłe wspomnienia z dzieciństwa koją nerwy, ale jest ktoś, kto nieustannie burzy spokój Emily. Boone Dorset był największą miłością jej życia, mimo to porzuciła go dla kariery. Osiągnęła niezależność finansową, lecz Bonne zyskał coś, czego nie można kupić – szczęśliwą rodzinę. Emily coraz częściej żałuje powrotu do domu…

Sherryl Woods
Sherryl Woods wychowała się w Wirginii. Mieszkała w Ohio, na Florydzie i w Kalifornii. Pierwszą powieść opublikowała w 1982 roku pod pseudonimem Suzanne Sheriff, drugą pod pseudonimem Alexandra Kirk. Od 1986 roku zajmuje się wyłącznie pisaniem książek. Przedtem pracowała jako dziennikarka, głównie telewizyjna. Napisała ponad siedemdziesiąt pięć romansów i powieści obyczajowych, a także trzynaście książek z wątkiem kryminalnym. Sherryl, kiedy nie pisze ani nie czyta, z pasją uprawia ogród, choć kiepsko sobie radzi z kosiarką. Lubi grać w tenisa, chodzić do teatru, oglądać przedstawienia baletowe i mecze bejsbolowe – zwłaszcza po obejrzeniu filmu „Byki z Durham” z Kevinem Costnerem w roli głównej. Ma dom w Wirginii oraz na Florydzie. Najbardziej ceni sobie przyjaźń.

- Wylecę wieczorem – oznajmiła Emily z determinacją podsycaną wieścią o planach Samanthy. – Jeśli będę musiała przyjechać z Atlanty samochodem, to tak zrobię.
Gabi, zamiast jej to odradzić, skomentowała ze śmiechem:
- Nasza siostrzyczka przewidziała, że tak powiesz. Odkąd w dzieciństwie zaczęłaś pojmować różnicę między wygraną a porażką, nie możesz ścierpieć, jeśli Samantha w czymkolwiek cię przewyższy. A więc dobrze, przyjedź tu, kiedy zdołasz. Tylko nie ryzykuj. Ta burza paskudnie się zapowiada. Jeżeli zboczy choćby odrobinę na zachód, uderzy prosto w Sand Castle Bay. Założę się, że morze znowu zaleje szosę aż do Hatteras, chyba że wyciągnięto wnioski po ostatnim sztormie i solidniej ją naprawiono.
- Jak się ma babcia? – spytała Emily.
Cora Jane Castle miała siedemdziesiąt pięć lat, lecz wciąż mogła imponować energią i siłą. Z determinacją prowadziła założoną przez nieżyjącego już męża restaurację cudownie usytuowaną na samym brzegu oceanu, chociaż nikt z rodziny nie stwarzał choćby nikłych złudzeń, że kiedyś przejmie ten biznes. Zdaniem Emily babcia powinna sprzedać lokal i cieszyć się spokojną starością, jednak Cora Jane każdą wzmiankę o tym traktowała jak bluźnierstwo.
- Nie przejmuje się burzą, ale jest wściekła, że tata przyjechał po nią i przywiózł do Raleigh, żeby bezpiecznie przeczekała huragan – oznajmiła Gabi. – Jest u mnie w kuchni. Gotuje i mamrocze pod nosem najgorsze przekleństwa. Nie miałam pojęcia, że w ogóle je zna. Myślę, że właśnie dlatego ojciec tylko podrzucił ją tutaj i zaraz odjechał. Wolał nie być w pobliżu, kiedy nasza babcia dostanie w ręce kuchenne noże.
- Albo może nie wiedział, co jej powiedzieć. To do niego podobne, nieprawdaż? – rzekła Emily z nutą goryczy.
Sam, ich ojciec, w najlepszych chwilach był zapiekłym mrukiem, a w najgorszych po prostu się ulatniał. Zazwyczaj potrafiła się z tym pogodzić, niekiedy jednak odzywały się zadawnione urazy.
- Ma swoją pracę. – Gabi jak zawsze natychmiast stanęła w jego obronie. – Ważną pracę. Czy wiesz, jaki wielki wpływ te badania biomedyczne prowadzone w jego firmie mogą wywrzeć na życie ludzi?
- Ciekawe, jak często mówił to mamie, kiedy wychodził z domu i zostawiał na jej głowie trzy temperamentne córeczki?
- Tak, to był jego stały refren. - Tym razem Gabi nie postawiła kontry. - No cóż, jesteśmy już dorosłe i musimy pogodzić się z tym, że nie był na tylu szkolnych zabawach, recitalach i meczach piłkarskich.
- I to mówi kobieta nie za bardzo przystosowana do życia, która stara się ze wszystkich sił iść w jego ślady – zakpiła Emily. – Wiesz doskonale, że wcale nie jesteś lepsza od niego, Gabriello. Owszem, nie jesteś naukowcem jak on, ale pracoholiczką jak najbardziej, dlatego reagujesz nerwowo, kiedy go krytykuję. - Zapadła martwa cisza. - Gabi, tylko żartowałam – powiedziała Emily przepraszającym tonem, świadoma, że posunęła się za daleko. – Naprawdę. Wiesz, jak bardzo jesteśmy dumni z twoich osiągnięć. Należysz do ścisłego kierownictwa jednej z najlepiej prosperujących firm biomedycznych w Karolinie Północnej, a może nawet w całym kraju.
- Wiem. Po prostu trafiłaś w czułe miejsce, to wszystko – rzekła Gabi i dodała energicznie: - Zawiadom mnie, kiedy przylatujesz, to odbiorę cię z lotniska.
Zanim Emily zdążyła raz jeszcze przeprosić za niepotrzebną i nietaktowną uwagę, siostra się rozłączyła. Nie trzasnęła słuchawką, jak uczyniłaby porywcza Emily, tylko cicho ją odłożyła. Lecz to było o wiele gorsze.

Boone Dorsett wysłuchał w życiu wielu ostrzeżeń o huraganach i nieraz przeżył ich uderzenia w wybrzeże, nic więc dziwnego, że przez lata wypraktykował najlepszy system zabezpieczania okien i drzwi swojego domu, jednak gdy dochodziło do kataklizmu, rezultat i tak zależał od Matki Natury.
W dzieciństwie Boone bał się gwałtownych burz, lecz tak do końca nie zdawał sobie sprawy, jak wielkie spustoszenia i nieszczęścia ze sobą niosą. Obecnie, gdy miał syna, dom i świetnie prosperującą restaurację, wiedział już doskonale, ile można stracić wskutek wichrów, niszczycielskich spiętrzonych sztormowych fal i powodzi. Przecież wiele razy oglądał zalane szosy, zwalone domy, martwych ludzi.
Na szczęście ta burza w ostatniej chwili skręciła na wschód, więc zawadziła o nich tylko obrzeżem. Owszem, spowodowała mnóstwo szkód, jednak jak dotąd nie dostrzegł takich zniszczeń, jakich był świadkiem w przeszłości. Woda częściowo zalała jego restaurację na nabrzeżu, a wiatr zerwał kilka gontów z dachu domu, lecz po dokonaniu inspekcji swojej nieruchomości uspokoił się, natomiast nie na żarty zaniepokoił się stanem rodzinnego lokalu Cory Jane.
Restauracja Castle’s by the Sea odgrywała w jego życiu ważną rolę, była czymś stałym i oczywistym, podobnie jak jej właścicielka. To Cora Jane zainspirowała go, by zajął się zawodowo tą dziedziną, ale nie po to, by ślepo naśladować sukces Castle’s, lecz po to, by stworzyć własny lokal z niepowtarzalną, miłą atmosferą. Był też wdzięczny Corze Jane za to, że w przeciwieństwie do jego zaburzonej rodziny pomogła mu uwierzyć w siebie.
Najważniejszą przyczyną sukcesu restauracji Castle’s, oczywiście oprócz lokalizacji na samym brzegu oceanu, smacznego jedzenia i przyjemnej obsługi, było bezgraniczne oddanie, z jakim traktowała ją Cora Jane. Tuż po burzy kilkakrotnie dzwoniła do Boone’a, dopytując się, czy wolno mu już wrócić do Sand Castle Bay. Gdy tylko cofnięto rozkaz ewakuacji, przejechał przez most ze stałego lądu, by obejrzeć obie posiadłości.
Stojąc pośrodku wilgotnej i zawalonej śmieciami sali jadalnej Castle’s, zadzwonił do Cory Jane, by przekazać raport o szkodach, którego z niepokojem wyczekiwała.
- Jak bardzo źle to wygląda? – spytała bez żadnych wstępów. – Tylko mów prawdę, Boone, niczego nie owijaj w bawełnę.
- Mogło być gorzej – odrzekł. – Trochę zalało podłogę, ale nie bardziej niż u mnie. Z tym łatwo…
- Wstyd mi za siebie – wpadła mu w słowo. – Ani razu nawet nie zapytałam, jak twoja restauracja przetrwała burzę. Mówisz, że tylko trochę zalało?
- Tak, to najpoważniejsza ze szkód. Moi pracownicy już zabrali się do sprzątania. Wiedzą, co robić. Jeśli chodzi o mój dom, wszystko w porządku. Z twoim też. Mnóstwo połamanych konarów na podwórku, kilka zerwanych gontów, lecz poza tym nic się nie stało.
- Dzięki Bogu. A teraz dokończ relację o Castle’s.
- Wiatr zerwał parę okiennic burzowych i stłukł szyby. Będziesz musiała wymienić kilka nasiąkniętych wodą stolików i krzeseł, zabezpieczyć wszystko przed pleśnią i pomalować, ale w sumie mogło być o wiele gorzej.
- Taras?
- Nadal stoi. Na moje oko wygląda solidnie, ale każę go sprawdzić.
- A dach?
Boone z sykiem wciągnął powietrze. Nie cierpiał przynosić złych wieści, toteż celowo tę zostawił na koniec:
- No cóż, nie będę cię okłamywać. Dach wygląda kiepsko. Kiedy wiatr dobierze się do kilku gontów, wiesz, co potem się dzieje.
- Wiem aż za dobrze – odrzekła ze stoickim spokojem. – Więc mów, jak bardzo jest źle. Całkiem tragicznie czy tak, jak to się dzieje przy kilku zerwanych dachówkach?
- Mogę ściągnąć Tommy’ego Cahilla, żeby dokładnie to sprawdził, ale byłoby lepiej, gdybyś sama nadzorowała poburzowy remont. Mam do niego zadzwonić? Jest mi winien przysługę. Przypuszczam, że się tu zjawi jeszcze dziś. Mogę też zatelefonować do twojej firmy ubezpieczeniowej i sprowadzić ekipę sprzątaczy.
- Będę ci bardzo zobowiązana, jeśli wezwiesz Tommy’ego, ale sama zadzwonię do ubezpieczalni. Nie ma też potrzeby wynajmować ekipy do sprzątania – odrzekła Cora Jane. – Przyjadę jutro z samego rana z dziewczętami. Z ich pomocą migiem doprowadzimy lokal do porządku.
Boone’owi zamarło serce. „Dziewczęta” to niewątpliwie wnuczki Cory Jane, w tym ta, która przed dziesięciu laty zerwała z nim i wyjechała, by znaleźć lepsze życie niż to, które, jak sądziła, mógłby jej zaoferować.
- Także z Emily? – Żywił nikłą nadzieję, że nie odważy się wrócić tu i spojrzeć mu w twarz. Zarazem wystawiał na próbę swoje przeświadczenie, że już dawno wyrzucił ją z pamięci i z…
- Naturalnie – potwierdziła Cora Jane, po czym spytała aż za ostrożnie: - Czy to ci przeszkadza, Boone?
- Oczywiście, że nie. Mój związek z Emily to już przeszłość. – I dodał z naciskiem: - Odległa przeszłość.
- Jesteś pewien?
- Pogodziłem się z naszym rozstaniem i ożeniłem się z inną, nieprawdaż? – odparł obronnym tonem.
- Tak wcześnie straciłeś Jenny, o wiele za wcześnie.
Cora Jane mimowolnie powiedziała to takim tonem, jakby trzeba mu było przypominać o śmierci żony, która zmarła zaledwie przed rokiem.
- Mam B.J. – odparł. – Mam syna, mam o kogo się troszczyć. B.J. jest całym moim życiem.
- Wiem, że poświęcasz się dla tego chłopca, lecz potrzebujesz czegoś więcej – stwierdziła stanowczo. – Zasługujesz na to, by wieść pełne i szczęśliwe życie.
- Być może pewnego dnia znajdę takie szczęście, o jakim mówisz, ale nie szukam go i jestem cholernie pewien, że nie będzie to szczęście z kobietą, która uważa, że nigdy niczego nie osiągnę w mym życiu.
Zaskoczona Cora Jane najpierw westchnęła, nim oznajmiła:
- Boone, to nie było tak. Emily nigdy cię nie osądzała ani nie uważała za nieudacznika. Po prostu żyła z głową w chmurach i miała piękne marzenia. Chciała wyjechać stąd, by się sprawdzić. Przekonać się, ile zdoła osiągnąć.
- To twój pogląd. Ja widziałem to inaczej. Ale może lepiej nie rozmawiajmy o Emily. Przecież właśnie dzięki temu, że nigdy nie poruszaliśmy tego tematu, wciąż jesteśmy przyjaciółmi. Oczywiście wiem doskonale, że kochasz swoją wnuczkę i zawsze stajesz w jej obronie, jak to w rodzinie.
- Ty też jesteś dla mnie członkiem rodziny – oświadczyła z przekonaniem – Albo przynajmniej kimś równie bliskim.
- Zawsze tak się czułem, to twoja zasługa – odparł z uśmiechem. - Ale teraz pozwól, że podzwonię tu i tam i sprawdzę, co można zrobić, żeby choć wstępnie ogarnąć twój lokal, nim tu się zjawisz. Wiem, że będziesz chciała uruchomić ekspres do kawy i otworzyć restaurację, gdy tylko włączą prąd. Ale ostrzegam, że to może potrwać jeszcze parę dni. Pomyśl, czy nie lepiej, gdybyś poczekała u Gabi, aż naprawią trakcję elektryczną.
- Muszę tam przyjechać – odparła twardo. – Siedzeniem na czterech literach i zamartwianiem się niczego nie osiągnę. Przypuszczam, że możemy wykorzystać generator, który zainstalowałeś po poprzedniej burzy.
- Upewnię się, czy działa. Sprawdzę też lodówki oraz chłodnię i zobaczę, czy produkty się nie rozmroziły. Chcesz, żebym zrobił coś jeszcze, zanim przyjedziesz?
- Jeżeli Tommy rzetelnie oceni stan dachu, powiedz mu, żeby rozpoczął naprawę, dobrze?
- Masz moje słowo, że zrobi to uczciwie – zapewnił. – I odłoży wszystkie inne swoje zobowiązania, żeby zająć się twoją restauracją. Jak powiedziałem, jest mi winien przysługę.
- Zatem do zobaczenia jutro, Boone. I dziękuję, że sprawdziłeś szkody u mnie.
- Tak się robi w rodzinie. – Nauczył się tego od Cory Jane, a nie od swoich rodziców. Śpieszenie z pomocą absolutnie nie leżało w ich naturze.
Rozłączył się i pomyślał jakby wbrew swojej woli, czy kiedykolwiek przestanie żałować, że naprawdę nie wszedł do rodziny Cory Jane.

Dotarcie z przesiadkami z Kolorado do Karoliny Północnej zajęło Emily dwa frustrujące dni. Bardziej niż marnowanie czasu na lotniskach irytowała ją myśl, że kiedy w końcu wyląduje w Raleigh w bezchmurny dzień, tak różny od paskudnej aury, która panowała w całym stanie dwa dni wcześniej, Gabi powie triumfująco:
- A nie mówiłam?
Jednak gdy wyszła z hali lotniska, czekała na nią Samantha, która mocno ją uściskała na powitanie.
Chociaż prawie całą twarz starszej siostry zasłaniały olbrzymie okulary przeciwsłoneczne, a włosy z eleganckimi pasemkami były związane niedbale w koński ogon, i tak Samantha nie zdołała ukryć, że wygląda jak osoba sławna. Emily zawsze zadziwiało, że siostra nawet w spranych dżinsach i podkoszulku wygląda jak modelka z okładki ilustrowanego magazynu. Po prostu miała wygląd celebrytki, nawet jeśli nie zrobiła aż tak wielkiej aktorskiej kariery, jak zamierzała.
- Gdzie Gabi? – spytała Emily, rozglądając się wokół.
- Możesz zgadywać trzy razy.
- Babcia uparła się, że wróci do Sand Bay Castle – powiedziała bez wahania Emily.
- Brawo, od razu zgadłaś. Gdy tylko zezwolono mieszkańcom na powrót, babcia natychmiast się spakowała. Gabi przetrzymała ją jeszcze jeden dzień, a potem oznajmiła twardo, że skoro ma do czynienia z uparta oślicą, to przynajmniej ta oślica nie pojedzie sama. Wyjechały dziś o świcie, tak więc mnie przypadła rola twojego szofera.
- Czy w ogóle pamiętasz jeszcze, jak się prowadzi samochód? – sceptycznie rzuciła Emily. – Od tak dawna mieszkasz w Nowym Jorku.
Samantha tylko uniosła brwi, dając siostrze do zrozumienia, co myśli o jej poczuciu humoru. To jedna z atrakcji wynikających z tego, że ma się w rodzinie aktorkę. Samantha potrafiła wyrazić więcej samym spojrzeniem niż większość ludzi długą przemową.
- Nie zaczynaj ze mną! – postawiła się ostro. – Przecież przyjechałam do Sand Castle Bay, prawda?
Emily wskazała głową pojazd, do którego podchodziły.
- Czy to ten sam samochód, którym przyjechałaś z Nowego Jorku? A może tamten rozbiłaś i musiałaś wynająć nowy?
- To nie jest zabawne! – Samantha rzuciła okiem na małą walizkę na kółkach ciągniętą przez siostrę. – Tylko tyle? To cały twój bagaż?
- Nauczyłam się podróżować z niewielkim bagażem. - Emily wzruszyła ramionami. - Pracowałam w Aspen, gdy usłyszałam o burzy. Nie miałam czasu wrócić do Los Angeles i zabrać więcej rzeczy.
- Masz w tej walizce jakieś łachy, w których będziesz mogła szorować podłogi? – spytała z powątpiewaniem Samantha. – Zapowiada się ciekawy widok. Emily Castle sprząta zdewastowaną knajpę w modnych szpilkach. Są od Louboutina, tak? Zawsze gustowałaś w tym, co najdroższe.
Emily oblała się rumieńcem, po czym odparła obronnym tonem:
- W mojej pracy stykam się z ludźmi, którzy przywiązują obsesyjną wagę do wyglądu i do najmodniejszych strojów. Ale bądź pewna, że potrafię ciężko pracować przy remoncie babcinego domu. - Westchnęła. – Ale masz rację, nie mam ciuchów do takiej roboty. Poleciałam do Kolorado na krótko, żeby spotkać się z nowym klientem, ale co za problem? Kupię szoty, T-shirty, adidasy i po kłopocie. – Zlustrowała siostrę wzrokiem. - Ale co z tobą? Zawsze wyglądasz jak z żurnala, a tu proszę, sprane dżinsy i... – Urwała, szeroko otwierając oczy.– Czy to stara koszulka piłkarska Ethana Cole’a?
- Była w pudle na strychu Gabi. - Samantha aż poczerwieniała ze złości. - Chwyciłam pierwszą z brzegu, byle w moim rozmiarze.
- To jest twój rozmiar? Co najmniej sześć numerów za dużo. – Emily zaczynała się świetnie bawić. - Wyglądasz jak czternastolatka, która bez pamięci zadurzyła się w kapitanie szkolnej drużyny futbolowej. – Uśmiechnęła się szeroko. - Och, czekaj, to byłaś ty, prawda? Siedziałaś na odkrytej trybunie i wpatrywałaś się w niego z pełnym tęsknoty zachwytem.
- Czy zdajesz sobie sprawę, że jeśli dalej będziesz drążyć ten temat, nie dojedziesz żywa do Sand Castle Bay? – rzuciła cierpko Samantha. – Och, nie dotrzesz tam nawet jako truchło. Zboczę gdzieś z trasy i wyrzucę twoje zwłoki sępom na przekąskę.
- Nieładnie tak mówić do młodszej siostrzyczki – zripostowała Emily. – Zawsze przysięgałaś, że mnie kochasz, nawet kiedy ostro ci zaszłam za skórę.
- Wtedy cię kochałam – przyznała z uśmiechem Samantha. – Kto mógłby się oprzeć takiemu milutkiemu pyzatemu szkrabowi? – Wzruszyła ramionami. – Ale już tak bardzo cię nie kocham.
Przekomarzały się jeszcze jakiś czas, jadąc na wschód, aż w pewnym momencie Emily spoważniała.
- Czy wiadomo, jakie szkody burza wyrządziła w restauracji? – spytała. - Co zastanie babcia, kiedy tam wejdzie?
- Boone poinformował ją, że lokal wciąż stoi, jest tylko zalany wodą, więc trzeba go gruntownie wysprzątać, a także wyremontować albo wymienić dach.
- Boone?! - Emily na moment zamarło serce. – Boone Dorsett? O nim mówisz!? Co on ma z tym wspólnego?

"Książka Sherryl Woods jest świetnym umilaczem czasu. Książką, która idealnie nadaje się na słoneczny dzień na leżaku, czy na plaży. Fabuła, jaką wykreowała autorka skupia się w głównej mierze na miłości - uczuciu dwojga głównych bohaterów. Uczuciu, dość skomplikowanym, którego naznaczył upływający czas i nieprzemyślane decyzje."

"''Emily wraca do domu'' to książka pełna ciepła, optymizmu i miłości. Dzięki niej w całkiem nowy sposób nauczysz się doceniać znaczenie rodziny i miłości oraz uświadomisz sobie, że dom jest tam, gdzie jest twoje serce."

Napisz swoją opinię i oceń książkę

Przedstaw się



Twoja ocena


WYŚLIJ